βοήθεια καλοί μου άνθρωποι!

Καλησπέρα και καλή χρονιά σε όλους. Αγάπη, υγεία και καλά μυαλά. Λοιπόν, στο προκείμενο. Ψάχνω τον τίτλο ενός βιβλίου που είχα διαβάσει στην αρχή της εφηβείας μου .Έχει πολύ καιρό που με βασανίζει και κατά καιρούς παθαίνω εμμονή ψάχνοντάς το, αλλά βρίσκω τοίχο και παραιτούμαι. Είστε η τελευταία μου ελπίδα. Δε θυμάμαι πολλά αλλά θα προσπαθήσω να παραθέσω ό,τι έχει επιβιώσει στο θολωμένο μου μυαλό. Είναι ελληνική πεζογραφία. νομίζω από γυναίκα συγγραφέα. Μιλάει ένας τύπος ο οποίος έχει πεθάνει και παρακολουθεί την κηδεία του. Συνειδητοποιεί πως δεν ήταν και πολύ αγαπητός, τον βρίζουν οι τεθλιμμένοι, η γυναίκα του νιώθει ανακούφιση που πέθανε γιατί ήταν λέρα. Δε θυμάμαι κάτι άλλο. Θυμάμαι τις λέξεις ''σαν πούπουλο ελαφρύς'', ΄΄περιώνυμο΄΄, ΄΄απελεύθερος΄΄. Ίσως να αναφέρονται στον τίτλο, ή μπορεί και στην περιγραφή στο οπισθόφυλλο. Το διάβασα γύρω στο 2000 με 2004, αλλά δεν ξέρω πότε γράφτηκε. Ουφ, αυτά. Ελπίζω να σας κίνησα το ενδιαφέρον, ή έστω να έχετε μια κάποια ιδέα για τί μιλάω. Περιμένω με αγωνία. Ευχαριστώ!!
 
Top