Χουάν Ρούλφο (Juan Rulfo): "Πέδρο Πάραμο" (Pedro Paramo)

Εμένα δυστυχώς το βιβλίο δεν με εντυπωσίασε.

Δεν ξέρω αν έφταιξε η μετάφραση (το διάβασα από την έκδοση του 1996), το οτι δεν είχα πολύ χρόνο για να το διαβάσω "με προσοχή" ή οτι είχα πολύ μεγάλες προσδοκίες μιας και το είχα καιρό στα "προσεχώς" ως ενα βιβλίο που θα μου άρεσε πολύ (μιας και στο παρελθόν οι προτάσεις του Χρηστου μου άρεσαν, το είδος και το θέμα του βιβλιου ειναι κοντά στα γούστα μου).

Στο γοογλη βρηκα και την καινούργια έκδοση όπου διαβάζοντας τα πραγματικά πολύ καλά επίμετρα/εισαγωγές κατανόησα καλύτερα κάποια σημεία του βιβλίου. Αλλά και πάλι το βασικό στοιχείο που προσδοκούσα από αυτό το βιβλίο που ήταν να με κάνει να βυθιστώ στη μαγεία/ στο χάος του δεν το βρήκα...

Συγκρίνοντας λίγο τις μεταφράσεις η καινούργια μου φάνηκε πως έρεε καλύτερα οπότε στο μέλλον ίσως επιχειρήσω μια δεύτερη ανάγνωση του βιβλίου στη νεότερη έκδοση :ουχ:


*Αν και δεν έχει και ιδιαίτερη σημασία νομίζω πως υπάρχει ένα λάθος στην ημερομήνια έκδοσης, η έκδοση αυτή βγήκε το 2005 και οχι το 2009 (σύμφωνα με την σελίδα του εκδότη)
 
Το τελείωσα την προηγούμενη εβδομάδα. Παίζει να είναι το μοναδικό βιβλίο-βοήθησε βέβαια και το μικρό του μέγεθος- που μόλις το τελείωσα γύρισα και το διάβασα από την αρχή καθώς νομίζω δεν ήμουν πολύ συγκεντρωμένη στην πρώτη του ανάγνωση. Ομολογώ πως τη δεύτερη φορά μου άρεσε καλύτερα . Δεν θα το έβαζα στη δική μου λίστα με τα αριστουργήματα, αλλά ήταν ένα ωραίο βιβλίο. Μου έδωσε την αίσθηση ενός ονείρου, καθώς ο χρόνος ήταν δυσδιάκριτος . Πιο πολύ βέβαια ένοιωσα σα να έβλεπα μια θεατρική παράσταση -δεν μπορώ να εξηγήσω ακριβώς το γιατί- αλλά είχα διαρκώς την αίσθηση μιας σκηνής στην οποία σε κάθε γωνιά υπήρχαν άτομα που έβλεπες την ιστορία τους και τα οποία δεν ανήκαν στον ίδιο χωροχρόνο με τα υπόλοιπα πρόσωπα , και ο σκηνοθέτης φώτιζε και έδινε το λόγο πότε στο ένα και πότε στο άλλο. Μου θύμιζε πάρα πολύ τις αρχαίες μας τραγωδίες .
 
Top