Χουάν Ρούλφο (Juan Rulfo): "Πέδρο Πάραμο" (Pedro Paramo)



Τίτλος: Πέδρο Πάραμο
Συγγραφέας: Χουάν Ρούλφο
Μετάφραση: Έφη Γιαννοπούλου
Εκδόσεις: Πατάκης
Ημ. Έκδοσης: 01/07/2009
Σελίδες: 260
ISBN: 9789601616513



«Εκείνη τη νύχτα δεν μπόρεσα να κοιμηθώ προτού τελειώσω τη δεύτερη ανάγνωση. Ποτέ, από την τρομερή νύχτα που διάβασα τη "Μεταμόρφωση" του Κάφκα σε μια θλιβερή φοιτητική εστία στην Μπογκοτά - σχεδόν δέκα χρόνια νωρίτερα -, δεν είχα νιώσει παρόμοια συγκίνηση.»

Με τα παραπάνω λόγια ο Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες είχε εκφράσει μερικές απ'τις εντυπώσεις που του άφησε το "Πέδρο Πάραμο" την πρώτη φορά που το διάβασε, ένα βιβλίο που σήμερα συγκαταλέγεται ανάμεσα στα αριστουργήματα του περασμένου αιώνα κι ας μην είναι το ίδιο γνωστό με άλλα. Εκδόθηκε το 1955 και μετά απ'αυτό ο Μεξικανός συγγραφέας δεν έγραψε τίποτε άλλο. Δυο χρόνια πριν είχε εκδοθεί και μια συλλογή με διηγήματα του που είχε τον τίτλο "Ο κάμπος στις φλόγες" και αυτά τα δύο βιβλία αποτελούν όλο κι όλο το λογοτεχνικό του έργο. Κι όμως. Παρά την πολύ μικρή του έκταση, το έργο του θεωρείται τόσο σημαντικό που τον κατατάσσει σε έναν απ'τους σπουδαιότερους λατινοαμερικανούς συγγραφείς και όχι μόνο.

«Ήρθα στην Κομάλα γιατί μου είπαν πως εδώ ζούσε ο πατέρας μου, κάποιος Πέδρο Πάραμο. Μου το' πε η μητέρα μου. Κι εγώ της υποσχέθηκα πως θα ερχόμουν να τον βρω μόλις θα πέθαινε. Της έσφιξα τα χέρια, σημάδι ότι θα το έκανα, γιατί εκείνη βάδιζε τότε προς το θάνατο κι εγώ ήμουν πρόθυμος να της υποσχεθώ τα πάντα.»

Έτσι ξεκινάει το "Πέδρο Πάραμο". Ο ήρωας φτάνει στο χωριό που μεγάλωσε η μητέρα του για να αναζητήσει τον πατέρα του και να κρατήσει έτσι την υπόσχεση που της έδωσε. Η λέξη "Κομάλα" προέρχεται απ'την λέξη comal που σημαίνει το πήλινο σκεύος το οποίο τοποθετείται στα αναμμένα κάρβουνα για να ζεσταθούν οι τορτίγιες. Η Κομάλα είναι λοιπόν ένας πυρακτωμένος τόπος, άνυδρος και σκονισμένος, με ερημωμένους δρόμους και ρημαγμένα σπίτια, ένας τόπος εγκαταλελειμμένος.

Μια μυστηριώδης ατμόσφαιρα περιβάλλει το χωριό, κάτι που γίνεται αισθητό απ'τις πρώτες κιόλας σελίδες. Παράξενες φιγούρες εμφανίζονται ξαφνικά για να χαθούν λίγο μετά, απόκοσμες φωνές, ψίθυροι και μουρμουρητά ακούγονται χωρίς να είμαστε πάντα σίγουροι σε ποιον ανήκουν, το παρόν συγχέεται με το παρελθόν, το πραγματικό γίνεται ένα με το εξωπραγματικό και οι ελάχιστοι ζωντανοί συνδιαλέγονται με τους νεκρούς.

Πρόσφατα το διάβασα για δεύτερη φορά και θα υπάρξει σίγουρα και τρίτη, όχι μόνο γιατί προφανώς μου αρέσει αλλά και γιατί είναι ένα δύσκολο βιβλίο, κυρίως λόγω της πολυφωνικής αφήγησης που έχει. Όμως αξίζει και με το παραπάνω.
 
Last edited by a moderator:
Ωραία παρουσίαση Χρήστο. Πράγματι είναι ένα απαιτητικό βιβλίο (παρά τη μικρή του έκταση), γεμάτο υπόγεια νοήματα,που απαιτεί από τον αναγνώστη εγρήγορση. Μου άρεσε πολύ, αλλά δεν ξέρω αν θα είχα το κουράγιο να το ξαναδιαβάσω. Εκείνη την εποχή διάβασα και τις Μυθοπλασίες του Μπόρχες και το Σχέδιο διαφυγής του Κασάρες οπότε λίγο πολύ τους έχω στο μυαλό μου σαν μια ομάδα.
 
Άλλη μία υπέροχη παρουσίαση.
Δεν το ξέρω το βιβλίο, δυσκολάκι;
Ωραίος βρε Χρήστο, θα το ψάξω κι εγώ.
 
Να'σαι καλά βρε Στράτη. Αλλά εδώ που τα λέμε, δυο λόγια είπα.

Είναι δυσκολάκι, ναι. Όπως λέει παραπάνω και η Αξία, απαιτεί εγρήγορση απ'τον αναγνώστη. Αυτή είναι η λέξη κλειδί, νομίζω.

Πάντως για τους λάτρεις του μεταφυσικού είναι ότι πρέπει.:ναι:
 
Ένα βιβλίο που ήθελα να διαβάσω σε μία μέρα καθώς με αιχμαλώτισε και με βύθισε στον άχρονο κόσμο του δίχως να σκέφτομαι πόσες σελίδες μου απομένουν - σπάνιο φαινόμενο... ωστόσο παρά την φάση 'ελλειμματικής προσοχής' που μεσολάβησε με δύο εβδομάδες απουσίας μέχρι να επιστρέψω σε αυτόν τον κόσμο και να συνεχίσω την εξερεύνηση του, η μαγεία του συνέχισε να με περιβάλλει κι ας μην το έπιασα καν στα χέρια μου σε αυτό το διάστημα.

Προσωπικά, τις δύο φορές που αφέθηκα στην ανάγνωση του, μία όταν το ξεκίνησα και μία για να το ολοκληρώσω, δεν ένιωσα να απαιτεί από μένα εγρήγορση, δεν απαιτούσε το παραμικρό, έρεε απρόσκοπτα και με παρέσυρε μαζί του. Περισσότερο το 'αισθανόμουν' παρά το διάβαζα, σαν η εσωστρεφής πολυφωνία του να ήταν αναπόσπαστο μέρος των δικών μου σκέψεων.

Η γραφή του είναι υπνωτιστική και η όλη αίσθηση που μου άφησε μοιάζει με αναδρομή υπό ύπνωση σε ένα χώρο απροσδιόριστα οικείο, σαν να γνώριζα ήδη αυτόν τον ρευστό τόπο των ψιθύρων και τους νεκρούς κατοίκους του, σαν να έχω βρεθεί εκεί... και νιώθω κάποια νοσταλγία αναμειγμένη με θλίψη στη σκέψη πως δεν υπάρχει πραγματικά ώστε να επιστρέψω. Επειδή, παρά τα όσα δυσάρεστα συνέβησαν εκεί όσο ακόμη υπήρχε υλική ζωή, 'τώρα' που η ζωή είναι άυλη - αφού ζωή εξακολουθεί να υπάρχει, κατά κάποιον τρόπο πιο 'ζωντανή' ανάμεσα στους νεκρούς του και τις εμμονικές αναμνήσεις που τους στοιχειώνουν - η Κομάλα έχει μετατραπεί σε ένα φασματικό τοπίο αέναης περιπλάνησης σε στιγμές σημαντικές - όλες συγκεντρωμένες σαν να περιδιαβαίνεις ένα έμψυχο λεύκωμα. Επειδή εκεί πολλοί διαφορετικοί χρονικά εαυτοί σου μπορούν να συνυπάρχουν αρμονικά μαζί με ανθρώπους αγαπημένους που νόμιζες πως έχασες για πάντα με τον θάνατο - γιατί εκεί έχεις την μοναδική δυνατότητα να τους ξαναβρείς.

Το πρόσθετο υλικό ήταν μια επιπλέον τέρψη - είχατε δίκιο Χρήστο και Φιλίπ - και (καθώς λατρεύω εισαγωγές και επίμετρα) το απόλαυσα στο έπακρο όσο το ίδιο το κείμενο! Με γοήτευσε η εμμονοληπτική λατρεία που προξένησε το μικρό αυτό βιβλίο σε τόσους ανθρώπους. Από την μεταφράστρια Έφη Γιαννοπούλου που περιγράφει το διαχρονικό δέος της για αυτό και το όνειρο ζωής που ήταν για εκείνη η μετάφραση του, μέχρι τον Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες που μέσα από αναρρίθμητες εξονυχιστικές αναγνώσεις έφτασε να το θυμάται ολόκληρο και να μπορεί να το απαγγείλει από μνήμης "από την καλή και την ανάποδη χωρίς κανένα σημαντικό λάθος" και όπως χαρακτηριστικά λέει "ένα έργο που οπωσδήποτε το γνώριζα πια καλύτερα κι από τον ίδιο του τον συγγραφέα" αλλά και τον Κάρλος Φουέντες με το τουλάχιστον εντυπωσιακό επίμετρο - ιδίως το κλείσιμο του ήταν συναρπαστικό.

Μέσα σε όσα πολύτιμα αποκόμισα από αυτή την εμπειρία είναι κάποιοι συσχετισμοί και συνειρμοί που μου γεννήθηκαν κατά την ανάγνωση αλλά και αφότου έκλεισα το βιβλίο. Δεν ξέρω σε ποιον βαθμό επηρέασε τον Κάρλος Φουέντες και τον ρόλο που είχε στην διαμόρφωση της δικής του γραφής, ωστόσο στο μοναδικό μέχρι στιγμής βιβλίο του που έχω διαβάσει και αποτελείται από δύο εξίσου υπνωτιστικά και μαγευτικά διηγήματα "Αύρα - τα γενέθλια" τα κοινά στο ύφος ήταν κατάδηλα και ακριβώς επειδή μου είχαν κάνει μεγάλη αίσθηση όταν τα διάβασα, η ομοιότητα αυτή ήταν πολύ ευχάριστη διαπίστωση.

Επίσης, το σημείο στον πρόλογο του Μάρκες όπου μιλάει για τις ηλικίες των χαρακτήρων
"Εγώ πάντοτε σκεφτόμουν, από καθαρή ποιητική διαίσθηση, ότι, όταν ο Πέδρο Πάραμο καταφέρνει επιτέλους να φέρει τη Σουσάνα Σαν Χουάν στο απέραντο βασίλειο της Μέδια Λούνα, εκείνη είναι πια μια γυναίκα εξήντα δύο ετών. Αλλά και ο Πέδρο Πάραμο πρέπει να είναι περίπου πέντε χρόνια μεγαλύτερος από εκείνη. Στην πραγματικότητα το δράμα μου φαινόταν μεγαλύτερο ομορφότερο και πιο τρομερό, αν καταποντιζόταν στην άβυσσο ενός αγιάτρευτου γεροντικού πάθους. Οι ηλικίες όπως προσδιορίστηκαν από τον Κόστα Ρος δεν είναι οι ίδιες, αλλά δεν είναι πολύ μακριά από αυτές που εγώ είχα υποθέσει. Τέτοιο ποιητικό μεγαλείο είναι αδιανόητο στον κινηματογράφο. Στις σκοτεινές αίθουσες κανείς δεν συγκινείται από τους έρωτες των ηλικιωμένων."
με έκανε να σκεφτώ πως ψήγματα αυτού του συλλογισμού αποτέλεσαν σπίθες για την δημιουργική φλόγα που γέννησε το "Ο έρωτας στα χρόνια της χολέρας" ενώ θραύσματα του Πέδρο και της Σουσάνα σχημάτισαν μια αχνή βάση για να οικοδομηθούν οι χαρακτήρες της Φερμίνα Δάσα και του Φλορεντίνο Αρίσα.

Ένας τελευταίος αλλά πολύ ισχυρός συνειρμός που ερχόταν συνεχώς στο νου μου όσο διάβαζα ήταν με μία αριστουργηματική ταινία η οποία ανάγεται σε ένα επίσης λογοτεχνικό έργο το "Σανατόριο κάτω απ' το σημείο της κλεψύδρας" του Μπρούνο Σουλτς... είναι απίστευτο το πόσο πολύ μοιάζει η πλοκή και η ρευστή υφή των δύο ιστοριών, η μία Πολωνική και η άλλη Μεξικανική χρωματισμένη καθεμιά από το οδυνηρό και ταραχώδες παρελθόν της κάθε χώρας - τόσο διαφορετικές και μακρινές. Με μία σύντομη αναζήτηση είδα πως υπάρχουν κι άλλοι που πρόσεξαν αυτή την αλλόκοτη ομοιότητα των δύο έργων.

Τέλος, ο χαρακτήρας που αγάπησα είναι η μυθική απόμακρη και άπιαστη Σουσάνα Σαν Χουάν
που ήταν νεκρή όσο ζούσε και αποζητούσε τον θάνατο για να ξαναβρει την ζωή που έχασε μαζί με τον Φλορένσιο,
ενώ ο παραλληλισμός του Φουέντες με τα "Ανεμοδαρμένα Ύψη", με τον Χήθκλιφ και την Κάθριν δεν με άφησαν ασυγκίνητη.

Ένα Αριστούργημα.
 
Last edited:
Χήθκλιφ, μπορεί να το διάβασες σε δύο δόσεις όμως σε απορρόφησε για τα καλά, έτσι; Ζηλεύω, εγώ καθώς το διάβαζα προσπαθούσα να κατανοήσω το πότε συνέβησαν αυτά που διαβάζω. Παρά το ότι στο σύμπαν του Ρούλφο δεν υπάρχει η έννοια του χρόνου εγώ εκεί, είχα πεισμώσει να καταλάβω το πότε συνέβαινε το κάθε τι.

Μάλιστα, είχα κάνει κι ένα μίνι χρονοδιάγραμμα παίρνοντας ως το "τώρα" την αρχή του βιβλίου, όταν ο γιος του Πέδρο Πάραμο φτάνει στο χωριό.

Την επόμενη φορά πάντως λέω να δοκιμάσω ν'αφεθώ χωρίς να το αναλύσω και πολύ (έτσι κι αλλιώς, θα την χάσω την μπάλα :ρ).

Να διαβάσεις και τον Κάμπο στις φλόγες. Υπέροχες ιστορίες. Απουσιάζει βέβαια το υπερφυσικό στοιχείο του Πέδρο Πάραμο και ίσως να μη βρεις την ατμόσφαιρα το ίδιο υποβλητική, όμως η υπνωτιστική γραφή του Ρούλφο είναι κι εκεί. Μα δεν έπλασε ένα εντελώς δικό του ύφος;

Πάντως οι λατινοαμερικανοί συγγραφείς το Πέδρο Πάραμο το έχουν σαν ευαγγέλιο. Κάπου είχα διαβάσει κι ότι αποτέλεσε την απαρχή του "μαγικού ρεαλισμού", τον οποίο ο Μάρκες θεμελίωσε με το Εκατό χρόνια μοναξιά.
 
Last edited:
Προσωπικά Χρήστο, η γενική εικόνα, όπως διαμορφωνόταν μέσω της πολλαπλής αφήγησης, σχετικά με το ποια γεγονότα προηγήθηκαν και ποια ακολούθησαν, μολονότι θολή και ελλιπής, μου ήταν επαρκής - δεν ένιωσα ότι ήταν απαραίτητο να μάθω πόσα ακριβώς ήταν αυτά τα πριν και μετά χρόνια από κάθε σημείο αναφοράς. Άλλωστε τα όσα είπε ο Μάρκες στον πρόλογο του σχετικά με την τοποθέτηση στον χρόνο "ο Χουάν Ρούλφο είχε φροντίσει ιδιαιτέρως να είναι εντελώς απρόσεκτος όσον αφορά το χρόνο των πλασμάτων του" με είχαν προετοιμάσει για κάποιες χρονικές απιθανότητες και έτσι δεν μπήκα στη διαδικασία να το ψάξω περισσότερο.

Εννοείται πως θα διαβάσω και το "Ο κάμπος στις φλόγες", είμαι περίεργη να βρω ομοιότητες και διαφορές, αλλά και να δω κάτι ακόμα δικό του - πολύ περισσότερο όταν πρόκειται για τα μοναδικά έργα του συγγραφέα

Νομίζω πως αφού διαβάσει κανείς το Πέδρο Πάραμο, αυτή η σημαντική και διαχρονική επίδραση που άσκησε στους συγγραφείς της λατινικής Αμερικής μοιάζει πλέον εύλογη και κατά κάποιον τρόπο μοιραία.
 
Δυσκολο αναγνωσμα... Υπηρξαν στιγμες που δεν εχασα μονο την μπαλα αλλα και το...γηπεδο:))))
Μια δευτερη αναγνωση εχω την αισθηση οτι ειναι απαραιτητη, για να εμβαθυνεις και να μπεις στον κοσμο του συγγραφεα.
 
Πέδρο Πάραμο λοιπόν....

Θα μπορούσα να γράφω σελίδες ολόκληρες για το συγκεκριμένο βιβλίο!!! Αλλά θα εστιάσω σε μερικά σημεία για να μην πλατιάσω σε ξένο νήμα:))))

Καταρχήν το βιβλίο ηταν σκέτη απόλαυση... Μια περιπλάνηση σε ένα κοσμο που ο μύθος μπλέκται με την πραγματικότητα και ο χρόνος σταματάει... Άφησα την γραφή του Ρούλφο να με παρασύρει και δεν χάθηκα ούτε μια στιγμή. Οι εικόνες ξεπηδούσαν από το μυαλό μου και η Κομάλα με τους κατοίκους της μου φάνηκε σαν ένα οικείο μέρος...

Βέβαια ειναι κατι παραπάνω από εμφανές ότι ο συγγραφέας επηρεάστηκε από το αρχαίο Ελληνικό δράμα!!! Τραγική ειρωνεία, καταραμένοι ήρωες, νεκροί που συμβουλεύουν τους ζωντανούς, σαφης απουσία ηλικιων και χρονικων΄ διαστημάτων. Ο Ρούλφο δλδ διάβασε μέχρι τελείας τους δικούς μας και μας έδωσε μια μίξη αρχαίου δράματος με μαγικό νοτιοαμερικάνικο ρεαλισμό...

Η Χήθκλιφ μίλησε για την Σουσάνα... Πολυ εύςτοχα...Εγώ θα μιλήσω για τον ίδιο τον Πέδρο Πάραμο!! Νομίζω πως είναι ένας τραγικός χαρακτήρας. Τύραννος, πατέρας, άρχοντας και ερωτευμένος... Ένας χαρακτήρας που ειλικρινα με παρέσυρε στην ιστορια της στοιχειωμένης Κομάλα. Είναι ο ένας και μοναδικός πρωταγωνιστής της ιστορίας!!!
Το επίμετρο του Φουέντες είναι εκπληκτικό!!! Παραλληλισμοί και ανάλυση που σε κάνουν να θαυμαζεις ακόμα περισσότερο το βιβλιο αλλά και να θες να το διαβάζεις συνέχεια...

Για ακόμη μια φορα λοιπόν μέσω της λέσχης (και της όμορφης παρουσίασης του Χρήστου) ανακαλυψα ένα λογοτεχνικό διαμάντι!!!
 
Last edited:
Χαίρομαι που σου άρεσε τόσο, Νικόλα. Σε γοήτευσε ο χαρακτήρας του Πέδρο Πάραμο, ε; Ψιλοκάθαρμα τον θυμάμαι.:ρ

Εμένα πάντως δε μου έχει μείνει τόσο κάποιος χαρακτήρας, όσο το χωριό, η Κομάλα.

Μπορεί να ξαναρίξω καμιά ματιά στο επίμετρο του Φουέντες. Θυμάμαι πάντως ότι με είχε δυσκολέψει πολύ η ανάλυση του.
 
Το διάβασα έχοντας ήδη στην άκρη το μυαλού μου τις εντυπώσεις κάποιου άλλου από το διάβασμα του βιβλίου. Κακώς μπορώ να πω τώρα. Δεν θυμάμαι πολλά από τους ήρωες. Μόνο ότι το συνειδητό, το ασυνείδητο, το μεταφυσικό μπλέκονταν τόσο φυσικά μεταξύ τους έτσι ώστε η ανάγνωση του βιβλίου αυτού στο τέλος άφησε βαθιά μέσα μου ένα σημάδι, αδιευκρίνιστο. Θέλω να το διαβάσω κάποια στιγμή ξανά...χωρίς να έχω καν διαβάσει τον πρόλογο...
 
@Χηθκλιφ
Νομίζω οτι το βιβλίο ακροβατεί ανάμεσα στο όνειρο και τη φαντασία και αποτελεί επιτομή αυτου που ονομάζουν "μαγικός ρεαλισμος". Είναι αυτό ακριβώς που περιγράφεις, υπνωτιστική η γραφή του και πώς αλλιώς θα ήταν αυτό το ταξίδι στον κάτω κόσμο. Οι νεκροι συνομιλουν με τους ζωντανους, συγκατοικοι γαρ της Κομάλα. Πολύ ατμοσφαιρικο μέσα στην απλότητά του, όσο το ξαναδιάβαζα δυο πράγματα μου είχαν κολλήσει στο μυαλό: αυτό και αυτό.
(Αν έχεις δει την ταινία του Τόμι Λι Τζόουνς, θα θυμασαι το Χιμένεζ. Που δεν υπάρχει, αλλά το επινοει ο..)
Και μια αίσθηση λες και εισαι σε ακυβέρνητο καράβι του 18ου-19ου αιωνα, με το πλήρωμα προ πολλού νεκρό, σε πλήρη νηνεμια, καθόλου αέρας, κι αυτο να κινείται στα νερά, λες και το σερνει μαγνητης.
Αυτά!

Η ίδια αίσθηση, μα ίδια!
 
Έλλη, «Ο θάνατος του Αρτέμιο Κρους» μπήκε στα προς ανάγνωση ενώ την ταινία θα την δω απόψε...
 
Έλλη, «Ο θάνατος του Αρτέμιο Κρους» μπήκε στα προς ανάγνωση ενώ την ταινία θα την δω απόψε...
:καρδούλες: :αγκαλια: :καιΦυσικάΛουλούδια:

Για τον Φουέντες, εφόσον έχεις διαβάσει, πιστεύω θα σου αρέσει πολύ.
Οταν βγήκε η ταινία, ειχα αμφιβολιες, λόγω του σκηνοθέτη. Μα πόσο προπετής ήμουν!
 
Last edited:
Το βιβλίο του Φουέντες Έλλη μπήκε και στην δική μου λίστα "προς ανάγνωση"!!!

Την ταινία του Τομυ Λη Τζόοουνς την ειχα δει στο σινεμά μόλις είχε βγει!!!
Εκπληκτική... Με μάγεψε...

Έλλη ο παραλληλισμός της με το Πέδρο Πάραμο μου άρεσε πολύ!! Θα καθήσω να την ξαναδω...
Η ερμηνεία του Τζόοουνς ήταν φοβερή και η σκηνοθετική του ματιά σε αυτο το ταξίδι των 2 αντρών είχε μια μαεστρία που δεν την περίμενα!!!
 
Και στη δική μου ο «Θάνατος του Αρτέμιο Κρους». Τι γίνεται; Πάμε για παράλληλη συνανάγνωση βλέπω. Ευχαριστούμε Έλλη για τις προτάσεις. Μάλλον θα δω και την ταινία. Τον Φουέντες τον βάζω στη λίστα, μόνο και μόνο επειδή είδα κάπου αλλού ότι «πάλεψες» με τον Οδυσσέα. Το δικό μου αντίτυπο, αγορασμένο το... 2004(!), ακόμα σκονίζεται στο ράφι. Μάλλον θα το ξαναπιάσω...μέσα στην επόμενη διετία!
Τελικά είμαστε μια ωραία λέσχη!
 
Το βιβλίο του Φουέντες Έλλη μπήκε και στην δική μου λίστα "προς ανάγνωση"!!!

Την ταινία του Τομυ Λη Τζόοουνς την ειχα δει στο σινεμά μόλις είχε βγει!!!
Εκπληκτική... Με μάγεψε...

Έλλη ο παραλληλισμός της με το Πέδρο Πάραμο μου άρεσε πολύ!! Θα καθήσω να την ξαναδω...
Η ερμηνεία του Τζόοουνς ήταν φοβερή και η σκηνοθετική του ματιά σε αυτο το ταξίδι των 2 αντρών είχε μια μαεστρία που δεν την περίμενα!!!
Κακώς που μπαχαλεύω το θέμα, αλλά:
Δεν ειναι εξαιρετική η μεταστροφή των ρόλων; Ο Πέππερ δεν ήταν ΜαΚαλέ;ΑυτόςΤαΛέει! ? Και σου ξαναγράφω, δεν εντοπίζω πολλές ομοιότητες μεταξύ των δύο, όμως, διασθητικά, είναι σα να τα διαπερνά ο ίδιος άξονας
Και στη δική μου ο «Θάνατος του Αρτέμιο Κρους». Τι γίνεται; Πάμε για παράλληλη συνανάγνωση βλέπω. Ευχαριστούμε Έλλη για τις προτάσεις. Μάλλον θα δω και την ταινία. Τον Φουέντες τον βάζω στη λίστα, μόνο και μόνο επειδή είδα κάπου αλλού ότι «πάλεψες» με τον Οδυσσέα. Το δικό μου αντίτυπο, αγορασμένο το... 2004(!), ακόμα σκονίζεται στο ράφι. Μάλλον θα το ξαναπιάσω...μέσα στην επόμενη διετία!
Τελικά είμαστε μια ωραία λέσχη!
Μην αδικείς τον Φουέντες, αξίζει να μπει στη λίστα σου ανεξάρτητα απο τον Οδυσσέα! :)
Ο Οδυσσέας ήταν στο ράφι με τις ενοχές καμια πενταετία. Θελει να ωριμάσει η ιδέα μέσα σου,να γίνει και λίγο πριν σαπίσει, να την φας. :))))
 
Top