"Το Θανατάδικο" (Fun Home) τής Άλισον Μπέχντελ (Alison Bechdel)

Φαροφύλακας

Υποθετικός Σοφέρ
Προσωπικό λέσχης
Ένα πολύ καλό εικονογραφήγημα που διάβασα για δεύτερη φορά πρόσφατα είναι το "Fun Home: A Family Tragicomic" τής Άλισον Μπέχντελ (Alison Bechdel). Το είδα μάλιστα να κυκλοφορεί και στα Ελληνικά, σκληρόδετο με τον τίτλο "Το Θανατάδικο" και μετανιώνω που δεν το άρπαξα καθώς είχε μόνο 10 €, σκληρόδετο! :αργκ: Ο ελληνικός τίτλος, που μου πέφτει κάπως βαρύς, αναφέρεται βεβαίως στο σπίτι που χρησίμευε και σαν γραφείο τελετών.



Η Άλισον Μπέχντελ είναι λεσβία και ένα δικό της κόμιξ είναι το "Dykes to Watch Out for" (Λεσβίες να Φυλάγεσαι, ή κάπως έτσι τέλος πάντων), το λεσβιακό αντίστοιχο των γκέι τού Ραλφ Καίνιχ (Ralph Konig).

Το "Fun Home" όμως κινείται σε ένα τελείως διαφορετικό κλίμα. Είναι η αυτοβιογραφία τής Μπέχντελ όπου βλέπουμε την Άλισον παιδί να μεγαλώνει, να ενηλικιώνεται να ανακαλύπτει την ιδιαίτερη σεξουαλικότητά της και να βιώνει τον θάνατο του πατέρα της. Σοβαρό έργο με λογοτεχνικό στήσιμο, εξαίρετα κείμενα, κυρίως κάτω από τις λεζάντες, και όμορφα σχέδια απελευθερωμένα από ίσιες γραμμές χάρακα, όλα βαμμένα μονοχρωμία με το αγαπημένο χρώμα τής Μπέχντελ, το μεσονύκτιο μπλε (midnight blue).



Κεντρική θέση στην εξιστόρηση κατέχει ο πατέρας της Άλισον, ένας καθηγητής Αγγλικών που παράλληλα είναι κι ο νεκροθάφτης τού μικρού χωριού όπου ζει η οικογένεια. Αυτός μοιάζει να στοιχειώνει την συγγραφέα, με αυτόν ταυτίζεται και προς αυτόν αποστασιοποιείται.

Ο πατέρας προβάλει από την αρχή σαν ένας παθιασμένος και τελειομανής μάστορας όμως απόμακρος, τραβηγμένος στον δικό του προσωπικό κόσμο, αυτόν των βιβλίων και του κρυφού του μυστικού, διότι όπως θα μάθει κάποια στιγμή η Άλισον, ο πατέρας τής είχε ομοφυλοφιλικές τάσεις κι αγαπούσε ανήλικα αγόρια.

Για ορισμένα σχέδια η Μπέχντελ έβγαλε φωτογραφίες τον εαυτό της παίρνοντας πόζα για κάποιον χαρακτήρα όπως εδώ που την βλέπουμε να ποζάρει για να σχεδιάσει τον πατέρα της:



Δεν θέλω να πω περισσότερα. Πιστεύω πως το "Fun Home" (το Θανατάδικο) είναι ένα κατάλληλο ξεκίνημα για κάποιον που αγαπάει την λογοτεχνία όμως είναι άμαθος στα κόμιξ, ειδικά για τα κορίτσια. Είναι μια ανθρώπινη και ρεαλιστική ιστορία με κείμενα που έχουν λογοτεχνική ποιότητα. Ένα πολύ καλό βιβλίο. Οι αγγλικές εκδόσεις, καί η σκληρόδετη και αυτή με το μαλακό εξώφυλλο, πολύ καλές και προσεγμένες.
 

Χρυσηίδα

Κοινωνός
Η Άλισον Μπέχντελ είναι λεσβία
Ωραίο λεξιλόγιο ......

Πιστεύω πως το "Fun Home" (το Θανατάδικο) είναι ένα κατάλληλο ξεκίνημα για κάποιον που αγαπάει την λογοτεχνία όμως είναι άμαθος στα κόμιξ, ειδικά για τα κορίτσια.
Η μόνη περίπτωση να πειστώ να διαβάσω κόμικς είναι αν διαβάσεις κι εσύ τη Νανά.
 

Φαροφύλακας

Υποθετικός Σοφέρ
Προσωπικό λέσχης
Δεν ξέρω γιατί η λέξη λεσβία πρέπει να θεωρείται κακή. Οι ίδιες οι λεσβίες φαίνεται να αποδέχονται μια χαρά την λέξη.

Η αλήθεια είναι πως κάποια στιγμή θα την διαβάσω την Νανά, δεν έχω επιφύλαξη απέναντι σε αυτό το έργο. :)
 

Χρυσηίδα

Κοινωνός
Δεν ξέρω γιατί η λέξη λεσβία πρέπει να θεωρείται κακή. Οι ίδιες οι λεσβίες φαίνεται να αποδέχονται μια χαρά την λέξη.
Δίκιο έχεις. Μάλλον, πρόκειται για προσωπικές επιλογές. Εγώ θα το' λεγα αλλιώς δημόσια.

Όσο για τις δικές μου επιφυλάξεις απέναντι στα κόμικς, αγοράκια μου καλά, είναι ότι κάποια στιγμή καλό θα ήταν να το ξεπεράσετε αυτό το στάδιο. Αλλά δε σας το λέω!!!
 

Φαροφύλακας

Υποθετικός Σοφέρ
Προσωπικό λέσχης
αλήθεια, πώς τις λες εσύ τις λεσβίες δημόσια; γυναίκες γκέι; γκέισες; :ρ

Όσο για τις δικές μου επιφυλάξεις απέναντι στα κόμικς, αγοράκια μου καλά, είναι ότι κάποια στιγμή καλό θα ήταν να το ξεπεράσετε αυτό το στάδιο. Αλλά δε σας το λέω!!!
Το κόμιξ έχει ποικιλία και δυναμικές που ξεπερνούν την συμβατική λογοτεχνία πράγμα βέβαια λογικό αφού συνδυάζει δύο τέχνες: την λογοτεχνία στα κείμενα και την ζωγραφική στα σχέδια. Πραγματικά την ποικιλία που έχω δει στο κόμιξ δεν την έχω δει στην συμβατική λογοτεχνία.

Αναρωτιέμαι εάν τάχα διαπιστώνω παρωπίδες καθώς επιφυλάσσεσαι για κάτι το οποίο στην πραγματικότητα δεν γνωρίζεις. Βλέπεις, στην ουσία δεν υπάρχει κάτι για να ξεπεράσουμε εμείς. Μάλλον εσύ είσαι που έμεινες πίσω και φυσικά δεν πειράζει... όσον αφορά εμένα, μπορείς να παραμείνεις εκεί :θρρρ:
 

Χρυσηίδα

Κοινωνός
Καλέ μου Φάρε,

ότι είμαι συντηρητικούρα δεν χρειάζεται να μου το πεις, το γνωρίζω.

Για τα κόμικς πάλι, ακολούθησα την πεπατημένη. Μίκυ Μάους, Ποπάυ, Τιραμόλα, Σεραφίνο, Μανίνα, Κατερίνα και λίγο πιο μετά Αστερίξ με μανία, Λούκυ Λουκ και Τεν Τεν όχι και τόσο φανατικά και Κλασικά Εικονογραφημένα.

Μετά, στην ίδια περίπου ηλικία που υπολογίζω ότι εσύ ανακάλυψες τον Μανάρα, εγώ ανακάλυψα τα Άρλεκιν και τα Βίπερ Νόρα.

Αυτά όλα, όμως, εγώ δεν τα θεωρώ κάτι ιδιαίτερο. Μονάχα ένα χόμπυ, κάτι που γίνεται αποκλειστικά για απόλαυση. Το άλλο διάβασμα, το καλό, έχει αυτό το κατιτίς που δεν μπόρεσα να ανακαλύψω ποτέ σ' αυτά τα αναγνώσματα.

Δεν κατηγορώ τίποτα, απλά τα διαχωρίζω.

Κατανοητό; :)
 
Αυτά όλα, όμως, εγώ δεν τα θεωρώ κάτι ιδιαίτερο. Μονάχα ένα χόμπυ, κάτι που γίνεται αποκλειστικά για απόλαυση. Το άλλο διάβασμα, το καλό, έχει αυτό το κατιτίς που δεν μπόρεσα να ανακαλύψω ποτέ σ' αυτά τα αναγνώσματα.

Δεν κατηγορώ τίποτα, απλά τα διαχωρίζω.
Χρυς, ό,τι σου έγραψε ο Φάρος δύο αναρτήσεις παραπάνω είναι σαν να το έγραφα κι εγώ. Δεν έχει βέβαια νόημα να σε πείσω να διαβάσεις κόμιξ. Απλώς θεωρώ ότι κακώς μειώνεις την 9η τέχνη, αυτή της εικονογραφήγησης. Και μόνο που έχει αναγνωριστεί παγκοσμίως σαν τέχνη κι όχι σαν ένα υποδεέστερο μέσο εφήμερης διασκέδασης, αυτό κάτι λέει για την ιδιαίτερη καλλιτεχνική αξία, αλλά και τη δυναμική που ανέφερε παραπάνω ο φίλτατος Φύλακας. Με κάτι τέτοιες συζητήσεις φτάνω να πιστεύω ότι κακώς έχει επικρατήσει η λέξη κόμιξ, επειδή παραπέμπει στο κωμικό και διότι δίνει την εντύπωση ότι πρόκειται μόνο για διασκεδαστικές (και ίσως απλοϊκές) ιστορίες. Υπάρχουν κόμιξ που είναι αριστουργήματα, και κόμιξ που είναι για τον κάδο. Το ίδιο όμως μήπως δεν ισχύει και για ταινίες, μυθιστορήματα, κτίσματα, θεατρικά έργα;

Μιας και ανέφερες τα Μίκυ Μάους, Ποπάυ, Τιραμόλα και Σεραφίνο, είναι όντως κάπως απλοϊκά (τα δύο τελευταία θα έλεγα πάρα πολύ). Αλλά ο Αστερίξ και ο Λούκυ Λουκ έχουν κατά κανόνα ένα φίνο γαλλικό χιούμορ και συνήθως εξαιρετικό σχέδιο, και διαβάζονται από αναγνώστες κάθε ηλικίας. Γιατί να βάζουμε στεγανά ως προς την ηλικία λοιπόν;

Όσο για τα κόμιξ που απευθύνονται αποκλειστικά σε ενήλικες (ή έστω από εφήβους και άνω), πραγματικά αν αφήσεις την προκατάληψη θα βρεις πολλές καταπληκτικές περιπτώσεις, ισάξιες ή ανώτερες από πολλά λογοτεχνικά έργα - αν και η σύγκριση μεταξύ ανόμοιων πραγμάτων είναι κάτι που δεν με εκφράζει. Για παράδειγμα, το Ghost World του Ντάνιελ Κλάουζ, που παρήγγειλα και διάβασα τον Ιούλιο, ήταν μία εξαιρετική ματιά στη γυναικεία εφηβεία της αστικής Αμερικής, ενώ όσον αφορά την αυτοβιογραφική Περσέπολι της Ιρανής Μαρτζάν Σατραπί, δεν της λείπει τίποτε απ' αυτά που δίνουν αξία και σ' ένα λογοτέχνημα.

Θα σου πρότεινα λοιπόν, αν έχεις την καλή θέληση να γκρεμίσεις το τείχος που εμποδίζει τα κόμιξ να μπουν στον κόσμο σου, ν' αρχίσεις διαβάζοντας την Περσέπολι. Είναι 2 τόμοι, θα σου κοστίσει βέβαια κανένα 30ευρο, αλλά αξίζει πολύ τον κόπο. Και είναι από τα έργα που μιλούν πιο έντονα στο γυναικείο αναγνωστικό κοινό. Έπειτα σου προτείνω, όπως και σε σένα Φάρε, να δεις την ομώνυμη ταινία, που συμπυκνώνει και αποδίδει κινηματογραφικά, με έναν πολύ όμορφο και πετυχημένο τρόπο, το εικονογραφήγημα. Είχα την τύχη να τη δω στο σινεμά όταν προβλήθηκε, και τη βρήκα υπέροχη. :)
 

Χρυσηίδα

Κοινωνός
Απλώς θεωρώ ότι κακώς μειώνεις την 9η τέχνη, αυτή της εικονογραφήγησης. Και μόνο που έχει αναγνωριστεί παγκοσμίως σαν τέχνη κι όχι σαν ένα υποδεέστερο μέσο εφήμερης διασκέδασης, αυτό κάτι λέει για την ιδιαίτερη καλλιτεχνική αξία, αλλά και τη δυναμική που ανέφερε παραπάνω ο φίλτατος Φύλακας.
Τίποτα δε μειώνω. Για την ακρίβεια, οι παραπάνω αναρτήσεις είναι συνέχεια ενός διαλόγου που είχαμε με το Φάρο στο ομιλητήριο, όπου και του είπα ότι το σχόλιο για τις επιφυλάξεις μου απέναντι στα κόμικς το έκανα αστειευόμενη (νομίζω, άλλωστε, ότι προκύπτει και από τη διατύπωση).

Τώρα, για το αν θα πειστώ να διαβάσω κόμικς, αυτό όπως λες κι εσύ, μάλλον δεν έχει και τόσο νόημα. Αφενός γιατί you can't teach an old dog new tricks, αφετέρου γιατί έχω το εξής πρόβλημα μαζί τους : η εικονογράφηση λειτουργεί περιοριστικά σε μένα. Τι εννοώ : όταν διαβάζω ένα μυθιστόρημα, η φαντασία μου "οργιάζει" και μέσα από τις λέξεις του, στήνω μέσα στο μυαλό μου το δικό μου κόσμο. Οραματίζομαι τους χαρακτήρες όπως θέλω εγώ, πλάθω το σκηνικό όπως θέλω εγώ κλπ.

Με τα κόμικς δεν είναι το ίδιο, γιατί τα βλέπω.

Με στενοχωρείτε και οι δυο σας που μου λέτε για παρωπίδες και προκαταλήψεις. Εγώ να σας πειράξω λίγο ήθελα, όπως πάντα. Αλλά δε σας το λέω!!!
 
Last edited:

Οκτάνα

Ανάστροφη Ταξιδεύτρια
Personal Favourite :μπράβο:

Μιας και "πιάστηκα" σήμερα να διαβάζω για τα graphic novels, να πω εδώ, οτι το Fun Home το κατατάσσω ως το δικό μου αγαπημένο απ'όλα όσα έχω διαβάσει. Ήδη ο Φάρος έδωσε μια πολύ καλή περιγραφή της ιστορίας αλλά και της αισθητικής του συγκεκριμένου, οπότε δεν θα πώ κάτι περισσότερο πάνω σ'αυτό. Είναι απλά υπέροχο! Την ιστορία τη θεωρώ συγκλονιστική μέσα απο την αφήγηση της ηρωίδας, οι χαρακτήρες φαντάζουν τέλεια δομημένοι -λες και πρόκειται για ένα άρτιο μυθιστόρημα-, η λογοτεχνία "ξεπηδάει" μέσα απο το ίδιο το κέιμενο μέσα απο ποικίλλες παραθέσεις. Συγκινητικό αλλά και αστείο, βαθυστόχαστο και αληθινό. Είναι μια υπέροχη βιογραφία στην οποία θα έβαζα 10 στα 10 και σίγουρα θα πρότεινα σε όλους!!
 

Αστράρχης

Κοινωνός
Μιλάμε για φοβερή «νεκρανάσταση» νήματος! Το θυμήθηκες επειδή βγαίνει στους κινηματογράφους «Η ζωή της Αντέλ» ή απλά έτυχε να βρεις το κόμικ;
 

Φαροφύλακας

Υποθετικός Σοφέρ
Προσωπικό λέσχης
Τα νήματα ευτυχώς δεν πεθαίνουν, για να ανασταίνονται.. :)

Μακάρι να ρίξεις μια ματιά και στα άλλα ωραία κόμιξ που υπάρχουν σε αυτά εδώ τα λιμέρια του φόρουμ. :ναι:
 

Χήθκλιφ

Κοινωνός
Πάντως με αυτή την "νεκρανάσταση" -αν και δεν θεωρώ τα νήματα που για καιρό δεν έχουν νέες αναρτήσεις νεκρά, απλά αναπαύονται μέχρι κάποιος να τα ανασύρει στην επιφάνεια- πληροφορήθηκα & εγώ την ύπαρξη του συγκεκριμένου κόμικ, που μου φαίνεται πολύ ενδιαφέρον ως προς την υπόθεση, όπως επίσης η πρόταση - συνέχεια, της Καλλίπυγου. Από μία ματιά που έριξα, είδα ότι κυκλοφορεί από τις εκδόσεις γράμματα & υπάρχει στην πρωτοπορία.


-Διαπιστώνω πως για άλλη μία φορά παρεμβλήθηκε μία ανάρτηση προτού ολοκληρώσω αυτό που έγραφα.. Συμφωνούμε λοιπόν σχετικά με τα νήματα.
 
Last edited:

Αστράρχης

Κοινωνός
Τελικά το «συνάντησα» χθες στην πρωτοπορία και αφού ήταν σε καλή τιμή το απέκτησα. Τελικά το διάβασα όλο χθες το βράδυ καθώς χαλάρωνα από το ταξίδι. Είναι ένα πολύ προσωπικό ανάγνωσμα, μια βιογραφία ή αυτοεξομολόγηση θα έλεγα. Περισσότερο μου έφερε σε συζήτηση με φίλη κατά τη διάρκεια καφέ παρά με ανάγνωση. Δεν είναι σίγουρα το τυπικό κόμικ και δεν θα το σύστηνα για γνωριμία με το είδος. Το ομοφυλοφιλικό θέμα είναι παρόν έτσι απλά, φυσιολογικά, χωρίς εντυπωσιασμούς και εξάρσεις θα έλεγα ανθρώπινα. Σίγουρα θα απογοητεύσει όσους ψάχνουν για ένα συγκεκαλυμμένο ηδονιστικό ανάγνωσμα γιατί πρωτίστως είναι μια οικογενειακή ιστορία που λέει πολύ περισσότερα για την οικογένεια και το δράμα των σχέσεων των μελών της και σε κάνει να σκέφτεσαι για τις οικογενειακές σου εμπειρίες είτε συμπίπτουν είτε είναι αντίθετες. Να πω ότι με ενθουσίασε δεν μπορώ, μπορώ όμως να πω ότι μου κράτησε ευχάριστα παρέα για κάποιες ώρες.
 

Φτωχόπαιδο

Κοινωνός
Τελικά το φόρουμ μας έχει τα πάντα, τώρα ανακάλυψα τούτο το θρεντ! Κι εμένα μου άρεσε και το βιβλίο και η Άλισον Μπέχντελ, και πριν λίγους μήνες διάβασα και το "Μήπως Είσαι Η Μάνα Μου" της ιδίας, που κατ' εμέ είναι ακόμη καλύτερο!
 

Αστράρχης

Κοινωνός
Ναι όντως και η ζωή της Αντέλ είναι κόμικ αλλά αποφάσισα αυτή τη φορά πρώτα να δω την ταινία και μετά ίσως αναζητήσω και το κόμικ.
 
Top