Τζωρτζ Όργουελ (George Orwell): 1984 - Ο Μεγάλος Αδελφός (Nineteen eighty four)

121
Τίτλος: 1984 - O Μεγάλος Αδερφός
Πρωτότυπος τίτλος: Nineteen Eighty-Four
Συγγραφέας: George Orwell
Μετάφραση: Νίνα Μπάρτη
Εκδόσεις: Κάκτος
Χρονολογία έκδοσης: 1978
Πρώτη έκδοση: 1949 (Αγγλικά)
Αριθμός σελίδων: 341
ISBN: 960-382-468-2

Σημείωση συντάκτη :
Αρχικά να τονίσω ότι το βιβλίο έχει παρουσιασθεί και κατά το παρελθόν (βλ. σχετικό νήμα εδώ). Από τα μέλη που είναι δραστήρια σήμερα, παρατηρώ ότι αυτά που υπήρχαν και τότε είναι οι: @Φαροφύλακας (προφανώς) @Ιαβερης (ο οποίος δήλωνε το 2011 ότι αυτό θα είναι το επόμενο ανάγνωσμά του ...:μουάχαχα:) και ο @Αντέρωτας (για τον οποίον πιστεύεται, ότι υπάρχει πριν από την αρχή του χρόνου). Η παρουσίαση περιέχει ελάχιστα μικρά σπόιλερς, τα οποία περιόρισα όσο ήταν δυνατόν.

Κάποια πράγματα για τον Όργουελ
Γεννήθηκε το 1903 στην Ινδία και μετακόμισε στην Αγγλία τέσσερα χρόνια αργότερα. Σπούδασε στο κολέγιο Ίτον και έπειτα υπηρέτησε ως μέλος της Αυτοκρατορικής Αστυνομίας Ινδιών στη Βιρμανία. Άνθρωπος με έντονες πολιτικές πεποιθήσεις, έζησε στην Γαλλία και την Αγγλία κάνοντας διάφορες δουλειές και πολέμησε στον εμφύλιο της Ισπανίας με το μέρος των Δημοκρατικών και τραυματίστηκε, εμπειρίες που περιγράφει στο εμβληματικό "Πεθαίνοντας στην Καταλονία". Στον Β΄ Π.Π. εργάστηκε στο BBC. Στα σπουδαιότερα έργα του συγκαταλέγονται, μεταξύ άλλων, το καθηλωτικό "Η φάρμα των ζώων" (1945) και το δυστοπικό "1984" (1949). Πέθανε στο Λονδίνο τον αμέσως επόμενο χρόνο.

Τι θα διαβάσει ο αναγνώστης
Το βιβλίο περιγράφει ένα δυστοπικό μέλλον, όπου περίπου τριάντα χρόνια μετά το τέλος του δεύτερου παγκοσμίου πολέμου, μετά από διάφορες συνενώσεις και προσχωρήσεις απομένουν τρία μόνον υπερ-κράτη. Ο κεντρικός μας χαρακτήρας, Γουίνστον Σμιθ, είναι κάτοικος ενός εξ αυτών, της Ωκεανίας. Ειδικότερα, περιγράφεται ηζωή του Γουίνστον, ενός απλού καθημερινού τύπου, ο οποίος ξυπνάει το πρωί στο σπίτι του, στήνεται μπροστά από την μονίμως (όχι από επιλογή του) αναμμένη τηλε-οθόνη (που εκτός από δέκτης, είναι και πομπός!), η οποία δίνει παραγγέλματα για γυμναστική (και φωνάζει σε όποιον δεν τα εκτελεί σωστά), κοιτάζει από το παράθυρο και βλέπει παντού αφίσες που απεικονίζουν έναν κύριο να σε κοιτάζει, με τη συνοδευτική λεζάντα ''Ο Μεγάλος Αδελφός σε βλέπει!'' και πηγαίνει στην δουλειά του, που έχει ως αντικείμενο να λαμβάνει κάποιες εντολές για να τροποποιήσει το περιεχόμενο των παλιών εφημερίδων, ανάλογα με τα συμφέροντα του Κόμματος, διότι ''όποιος ελέγχει το παρελθόν, ελέγχει το μέλλον και όποιος ελέγχει το παρόν, ελέγχει το παρελθόν''. Ο Γουίνστον, όμως, καταλαβαίνει ότι δεν γίνεται να είναι αυτή η πραγματικότητα, δεν γίνεται αυτή να είναι η ζωή. Δεν θυμάται, βέβαια, πως ήταν η ζωή πριν τον Μεγάλο Αδερφό, αλλά δεν είναι δυνατόν να είναι τρελός. Και δεν είναι δυνατόν να είναι ο μόνος που σκέφτεται έτσι. Πιάνει ένα χαρτί και ένα κονδυλοφόρο και ξεκινάει ένα ημερολόγιο, αλλά έχει ξεχάσει να εκφράζεται, έχει ξεχάσει τι θέλει να πει. Και στις επόμενες ημέρες συλλογίζεται, ότι δεν παρανόμησε. Σε έναν κράτος που δεν υπάρχουν νόμοι, δεν γίνεται να παρανομήσει κάποιος. Διέπραξε έγκλημα και το έγκλημά του δεν είναι η συγγραφή. Το έγκλημα του είναι ότι σκέφτηκε. Και τότε, γνωρίζει μία γυναίκα... (Αναρώτηση : Γιατί όλα ξεκινούν με μία γυναίκα;;;;)

Ένα πρώτο σχόλιο:
Ο Όργουελ κάνει μία απαράμιλλη δουλειά χτίζοντας ένα κόσμο από τον πυρήνα του Κόμματος μέχρι το τελευταίο πετραδάκι στις καταθλιπτικές φτωχογειτονιές της Ωκεανίας. Χωρίς να κουράζει, περιγράφει στην εντέλεια την δομή μίας κοινωνίας και ενός πολιτικού συστήματος, η λειτουργία του οποίου προκαλεί τρόμο. Καταφέρνει και κάνει τον αναγνώστη να ζει μέσα σε αυτήν την ζοφερή πραγματικότητα. Η ιδέα του βιβλίου έρχεται χρονικά μετά το θαυμάσιο ''Εμείς'' του Ευγένιου Ζαμυάτιν (1920-1921) και τον ''Θαυμαστό Καινούριο Κόσμο'' του Άλντους Χάξλεϋ (1931), αλλά πριν το ''Φαρενάιτ 451'' του Ρέη Μπράντμπερη (1953). Τα βιβλία αυτά πραγματεύονται ακροθιγώς το ίδιο αντικείμενο, αλλά δεν νομίζω ότι κάποιος από αυτούς τους συγγραφείς, μπάζει τον αναγνώστη τόσο πολύ σε τόσο σκοτεινό μέλλον, όσο ο Όργουελ. Μην περιμένει κανείς ότι θα δει την τρομακτική επιστημονική εξέλιξη. Σε αυτό το βιβλίο (πλην της τηλεοθόνης) δεν νομίζω ότι υπάρχει άλλο δείγμα τεχνολογίας.

Ένα δεύτερο σχόλιο:
Δεν έχω διαβάσει άλλο βιβλίο τόσο πολυεπίπεδο, όσο αυτό. Εξηγούμαι:
Υπάρχουν δύο ειδών αναγνώσεις του 1984. Μπορεί κάποιος, κάλλιστα, να διαβάσει το ανάγνωσμα αυτό, ως μία ρομαντική ιστορία που κόβει την ανάσα. Ξεκινάει χτίζοντας το περιβάλλον γύρω από τον κεντρικό μας ήρωα, το φλερτ και την σχέση με την Τζούλια κόντρα στο σύστημα και το (αναμενόμενο) τέλος αυτής.
Ωστόσο, ο Όργουελ και σε αυτό το βιβλίο του είναι βαθύτατα αλληγορικός. Όπως σημειώθηκε και στην εισαγωγή για τον βίο του, ήταν ένας άνθρωπος με έντονη πολιτική συνείδηση. Στο πρόσωπο, λοιπόν, του Μεγάλου Αδελφού αντικατοπτρίζεται ο Ιωσήφ Στάλιν, ενώ, σε αυτό του Γκολντστάιν ο Λέων Τρότσκι (με το αντίστοιχο Βιβλίο να είναι το -επικίνδυνο για τον Στάλιν- συγγραφικό του έργο, ίδια δε η αυτοβιογραφία του). Για την Τζούλια έχουν ακουστεί πολλές θεωρίες. Ίσως αυτή να συμβολίζει την Ελευθερία, τη Δημοκρατία, την Επανάσταση, ο καθένας διαλέγει την δική του ερμηνεία. Ακόμα και τα μαραζωμένα σπίτια των πολιτών με τα φθαρμένα, ξεφτισμένα έπιπλα θυμίζουν Σοβιετική Ένωση. Και βεβαίως: Προπαγάνδα παντού.
Έννοιες όπως αυτή της προσωπικότητας, της έκφρασης ή της ελευθερίας είναι ανύπαρκτες. Μάλιστα ο ήρωας μας κάποια στιγμή συνειδητοποιεί, ότι ελευθερία είναι να λες ότι δύο και δύο κάνει τέσσερα (αυτή η φαινομενικά απλή μαθηματική πράξη, έχει ιδιαίτερη σημασία στο έργο). Ή σε άλλη στιγμή μαθαίνουμε ότι οι κάρτες που αποστέλλονται ταχυδρομικώς έχουν ένα προτυπωμένο πίνακα μηνυμάτων, που ο αποστολέας διαγράφει αυτά που δεν επιθυμεί να πει, χωρίς να χρειαστεί να γράψει κάτι. Πέραν όλων αυτών των μικρών λεπτομερειών που συνθέτουν το ψηφιδωτό της ανελευθερίας, μία φράση που μου έμεινε, είναι "το Κόμμα δεν ενδιαφέρεται να διαιωνίσει το αίμα του (σ.σ. κληρονομικότητα στην ιεραρχία), αλλά τον ίδιο του τον εαυτό''.
Ως προς το τρίτο και τελευταίο μέρος του έργου: Πιστεύω, ότι όλοι καταλαβαίνουν τι πραγματεύεται το τρίτο μέρος. Επειδή, όμως, κάποιος μπορεί να μην έχει διαβάσει το βιβλίο, δεν θα παραθέσω λεπτομέρειες. Θα ήταν, ωστόσο, τρομερή παράλειψή μου να μην αναφέρω, ότι είναι ότι πιο συγκλονιστικό έχω διαβάσει εδώ και χρόνια. Τα μηνύματα του Κόμματος (''ποτέ κανείς δεν αρπάζει την εξουσία με σκοπό να την αφήσει, γιατί η εξουσία δεν είναι μέσο, είναι σκοπός'', αλλά και ότι ''τα μέλη του Κόμματος μπορούν χάρη στο Κόμμα να κάνουν τα πάντα, μπορούν να πετάξουν, απλά δεν έχουν το έχουν επιθυμήσει ακόμα'') μου δημιούργησαν το αίσθημα της ντροπής, του τρόμου, της απώλειας της αίσθησης της ασφάλειας.

Παράρτημα:
Στο τέλος του βιβλίου υφίσταται ένα τμήμα, όπου εξηγείται η Νέα Ομιλία. Τι είναι αυτό; Είναι το είδος της ομιλίας, που σχεδίασε το Κόμμα, διαγράφοντας λέξεις, ώστε να υπάρχουν μόνον οι απολύτως απαραίτητες. Δηλαδή, δεν θα υπάρχουν πια (στο μέλλον) οι λέξεις υπέροχος, θαυμάσιος, έξοχος, κλπ. Αντίθετα θα χρησιμοποιούνται οι λέξεις : δίκαλος, τρίκαλος, κ.ο.κ. Γιατί αυτό; Μα, αν περιορισθεί το λεξιλόγιο, περιορίζεται η έκφραση και άρα η διάδοση (των επικίνδυνων για το Κόμμα) ιδεών..

Η προσωπική γνώμη του γράφοντος
Πριν κάνω ένα διάλειμμα από τα δυστοπικά βιβλία καταπιάστηκα με το 1984. Το είχα το βιβλίο, το δάνεισα, το έχασα, το βρήκα, το διάβασα μέσα σε δύο (εργάσιμες) ημέρες. Είναι γνωστό, ότι αγαπώ την Επιστημονική Φαντασία και για αυτό θα προσπαθήσω να είμαι όσο πιο αντικειμενικός μπορώ. Προφανώς, κάποιοι θα πουν, ότι ρε Νιλς, εγώ το διάβασα και δεν μου άρεσε, μου φάνηκε πολύ πολιτικοποιημένο, πολύ εκτός πραγματικότητος, πολύ παρωχημένο, κουραστικό το μήνυμα του Γκολντστάιν, κ.λπ. Όλες οι απόψεις σεβαστές.

Φρονώ προσωπικά, λοιπόν, ότι όταν κάνει κάποιος λόγο για δυστοπικά βιβλία πρέπει πρωτίστως να εννοεί το 1984. Δεν νομίζω, ότι έχω ξαναδιαβάσει πιο ζοφερό μέλλον από αυτό. Με την βαριά (αλλά όχι κουραστική ή πληκτική) του γραφή ο συγγραφέας καταφέρνει και σμιλεύει με έναν τρόπο που κόβει την ανάσα πρόσωπα, που θαρρείς τα γνωρίζεις χρόνια και καταστάσεις, που θαρρείς ότι τις βιώνεις. Αν μπορούσα (βασικά μπορώ, αλλά δεν θα την διάβαζε κανείς) να φτιάξω μία λίστα με τα δέκα βιβλία που πρέπει να διαβάσει κάποιος πριν πεθάνει, το 1984 θα ήταν οπωσδήποτε ένα από αυτά.
Μιλάμε για ένα αριστούργημα της λογοτεχνίας που ταξιδεύει το νου, που εγείρει ερωτήματα, που προκαλεί τον αναγνώστη. Υπάρχουν σημεία που σφίγγουν το στομάχι και άλλα που προκαλούν φρίκη. Ο φρενήρης ρυθμός στην βραχύβια επανάσταση του πρωταγωνιστή οδηγεί με μαεστρία προς το συγκλονιστικό τέλος της.

Βαθμολογία :
Πλοκή 5/5 και γραφή 4,5/5 = 9,5/10.
 
Last edited by a moderator:
Το 1984 το είχα διαβάσει πριν περίπου 20 χρόνια. Τότε μου είχε φανεί εξαιρετικό και εννοείται προφητικό. Μετά από τόσα χρόνια θεωρώ πως το συγκεκριμένο βιβλίο είναι ένα εξαιρετικό δυστοπικό μυθιστόρημα με δόσεις ΕΦ, αλλά δυστυχώς ο Όργουελ έπεσε έξω στις προβλέψεις του.
Στην άτυπη δυστοπική τριλογία (1984 - ΘΚΚ - Φαρενέιτ) πιο κοντά στην σημερινή πραγματικότητα έπεσε ο Χάξλεϊ. Ο Όργουελ έφτιαξε μια κοινωνία με απόλυτο έλεγχο αλλά ξέχασε πως ο έλεγχος φέρνει αντίδραση, η αντίδραση αναταραχές και όλα μαζί δημιουργούν τριγμούς στα καθεστώτα. Όλα τα απολυταρχικά καθεστώτα έπεσαν από αυτό το λόγο.
Ο Χάξλεϊ όμως προέβλεψε έναν κόσμο με πολίτες ικανοποιημένους, υπνωτισμένους και απόλυτα εναρμονισμένους με την πραγματικότητα. Πολίτες διαφόρων ταχυτήτων με επίπλαστες "ανάγκες" και σχεδόν ατροφική αίσθηση για κάποια αλλαγή. Η κοινωνία του Χάξλευ είναι μοιάζει τρομακτική όταν κοιτάξει κανείς σήμερα γύρω του. Υπερκαταναλωτισμός, αδιαφορία, ισοπέδωση, λαοπλάνοι ηγέτες που υπόσχονται ό,τι θέλει να ακούσει ο μέσος ψηφοφόρος.
Οι "άγριοι" στον Θαυμαστό Καινούργιο Κόσμο δεν είναι κάτι αξιοθαύμαστο ούτε ένα παράδειγμα προς μίμηση. Είναι πια ένα λάθος. Δεν υπάρχει κάτι νοσταλγικό ούτε κάτι ελκυστικό στην κοινωνία τους. Χαρακτηριστικός ο διάλογος ενός υψηλόβαθμου στελέχους του κόμματος με τον πρωταγωνιστή, όπου φαίνεται ξεκάθαρα πως οι αξίες του παρελθόντος δεν αγγίζουν πια κανέναν. Ούτε καν αυτούς που αντιλαμβάνονται ότι τόση ευμάρεια δεν είναι φυσιολογική.
Φυσικά, για να επανέλθω στο βιβλίο, ο Όργουελ μιλάει για το καθεστώς του Στάλιν αλλά πλέον αυτό είναι το πιο παρωχημένο κομμάτι του βιβλίου...
Επαναστάσεις, αόρατα χέρια, καπιταλισμός vs κομμουνισμού είναι όλα τόσο γραφικά όσο τα αγγλικά του πρώην πρωθυπουργού μας. Κανένας δεν πιστεύει σε ολοκληρωτικά καθεστώτα διότι έχουν αποτύχει σε κάθε εφαρμογή τους - εντάξει έχει μείνει ο Κιμ για να γελάμε και για να επιβεβαιώνει την γραφικότητα του 4% του Κοινοβουλίου μας - και αυτό κάνει τον κόσμο και το μέλλον του Χάξλεϊ πιο ζοφερό. Κόσμος "βολικά μουδιασμένος" έτοιμος να δώσει την μάχη του πάνω σε έναν καναπέ οχυρωμένος από τις ανάγκες που του φυτεύουν χρόνια τώρα στο κεφάλι!
Εν τέλει πάντα θα αγαπάω αυτό το βιβλίο κυρίως λόγω της; νοσταλγίας αλλά και της γραφής του Όργουελ.
 
Κι εγώ δηλώνω φαν του 1984. Βασικά, φαν του Όργουελ. Σκέφτομαι να το ξαναδιαβασω. Η λέξη κλειδί είναι η νοσταλγία που ανέφερε ο Νικόλας.
Καλή συνέχεια στις παρουσιάσεις, Νιλς! :πάνω:
 
Καλοί μου φίλοι (που είστε οι μόνοι που απάντησαν μιας και οι άλλοι συνέδεσαν με Κάιρο την πλήρως εμπεριστατωμένη παρουσίασή μου:τσκτσκ:),
@Νικόλας Δε Κιντ : Νικόλα θα μπορούσαμε να μιλάμε για ώρες για τα βιβλία που ανέφερες και το τι πρεσβεύουν. Κατ' αρχάς, βλέπω ότι δεν αναφέρεις το ''Εμείς'' του Ζαμυάτιν. Δυστοπικό, αλλά δεν έχει το πολιτικό μήνυμα των άλλων δύο βιβλίων.
Λες ότι έπεσε έξω από τις προβλέψεις του ο Όργουελ. Και απαντώ: Πάλι καλά δεν λες; Για σκέψου να ζούσαμε έτσι. Βέβαια, μέχρι στιγμής κανείς δεν έχει πέσει μέσα. Απλώς έχω την εντύπωση, ότι ο Όργουελ δεν σκόπευε να είναι προφητικός. Μάλλον στηλίτευε το υπάρχον πολιτικό καθεστώς της Σοβιετικής Ένωσης στη μετά-Λένιν εποχή. Από την άλλη ο φίλος μου, ο Άλντους (που τον αγάπησα στο ''Ο μεγαλοφυής και η θεά''), περιγράφει καταστάσεις που στα δικά μου μάτια φαντάζουν μακρινές.
Θα ήθελα περισσότερο να σταθώ σε κάτι που είπες: Ο πραγματικός κόσμος σε ένα οργουελικό σενάριο θα επαναστατούσε. Μακάρι, ειλικρινά μακάρι. Αλλά ποιοι επαναστάτησαν; Οι Βορειοκορεάτες που λυσσάνε στην πείνα; Εμείς οι Έλληνες; Που πέρασαν 7 χρόνια για να πέσει η Χούντα; (Η οποία αν και δεν την πρόλαβα, από ότι έχω διαβάσει ήταν ζήτημα χρόνου να πέσει από μόνη της, λόγω φθοράς). Όπως πολύ εύστοχα έγραψες ''Κόσμος "βολικά μουδιασμένος" έτοιμος να δώσει την μάχη του πάνω σε έναν καναπέ οχυρωμένος από τις ανάγκες που του φυτεύουν χρόνια τώρα στο κεφάλι! ''
Συμφωνώ, όμως απόλυτα σε αυτό που είπες, ότι αν έχεις τους πολίτες καλοταϊσμένους και σε καθεστώς ευμάρειας, ο κόσμος δεν επαναστατεί. Ο Τζωρτζ χρησιμοποίησε την ένδεια των πολιτών θυσιάζοντας την αληθοφάνεια στον βωμό των αντισταλινικών του πεποιθήσεων. Συμφωνώ απόλυτα και με τη νοσταλγία που αναφέρεις.
@Τσίου σε ευχαριστώ για καλά σου λόγια!! (Θα έπαιρνες έξτρα βαθμούς, βεβαίως, αν ανάμεσα στην λέξη ''στις'' και τη λέξη ''παρουσιάσεις'' δεν είχες παραλείψει, εκ προφανούς παραδρομής, τους επιθετικούς προσδιορισμούς εξαίσιες, φαντασμαγορικές, μοναδικές)
 
Βέβαια, μέχρι στιγμής κανείς δεν έχει πέσει μέσα.
Φίλε μου σαφώς και δεν μιλάμε για ακριβείς προβλέψεις. Με λογοτεχνία έχουμε να κάνουμε όχι με μέντιουμ αστρολόγους. Η ουσία είναι ποιος πλησίασε πιο κοντά, και βεβαίως είναι ο Χάξλεϊ με την τρομακτική του δυστοπία στον ΘΚΚ.
Ο Όργουελ μίλησε για τον μέλλον άρα έβλεπε κάπου μακριά ένα παγκόσμιο ολοκληρωτισμό. Δεν υπονοώ πως κάθισε να γράψει για να μας πει το μέλλον, απλώς πως προσπάθησε να περιγράψει κάτι που θα ερχόταν. Εκεί εννοώ έπεσε έξω, με την πτώση όλων των ολοκληρωτικών καθεστώτων που όπως φαίνεται έχουν ημερομηνία λήξης και μάλιστα σύντομη.


Οι Βορειοκορεάτες που λυσσάνε στην πείνα; Εμείς οι Έλληνες; Που πέρασαν 7 χρόνια για να πέσει η Χούντα;
Καταρχάς οι Βορειοκορεάτες δεν πεινάνε. ΑΝ πεινούσαν θα ήταν ήδη στους δρόμους. Το καθεστώς του Κιμ είναι αρκετά πιο περίπλοκο αλλά δεν θα καθίσω να το αναλύσω σε αυτό το νήμα, διότι είναι άσχετο.
H εποχή της Δικτατορίας - από αυτά που κι εγώ έχω ακούσει και έχω διαβάσει μιας και τότε δεν ζούσα καν - ήταν μια εποχή ταραγμένη. Εξεγέρσεις, βασανισμοί, πορείες, απαγορεύσεις βιβλίων, έργων και λογοκρισία. Ένα τέτοιο καθεστώς έχει ημερομηνία λήξης πέρα από κάθε συνωμοσιολογία.
Στον ΘΚΚ του Χάξλεϊ συμβαίνει ακριβώς το ανάποδο. Ειδικά με την τέχνη. Ο πρωταγωνιστής δεν συγκινείται από τα λόγια του Σαίξπηρ, δεν προβληματίζεται καν. Δεν υπάρχει αλληλεπίδραση και έτσι κανένας λόγος να απαγορευτεί κάτι.
Κάτσε τώρα και αναρωτήσου, τι στροφή έχει πάρει η τέχνη σήμερα και αν υπάρχει αλληλεπίδραση δημιουργού - δέκτη και θα δεις πόσο μπροστά έβλεπε ο Χάξλεϊ.
Είναι νόμος της Φυσικής και κατ' επέκταση της φύσης η δράση και η αντίδραση. Όταν κάτι το απαγορεύεις αυτό ανθίζει στα πιο απίθανα μέρη. Όταν όμως νεκρώνεις εγκεφάλους, οι απαγορεύσεις και ο έλεγχος είναι τελείως περιττά.

ΥΓ: Το βιβλίο του Ζαμιάτιν θυμάμαι δεν με είχε ενθουσιάσει ιδιαίτερα. Ναι μεν το είχα βρει πρωτόλειο αλλά νομίζω δεν μπορεί να σταθεί δίπλα στα βιβλία που ανέφερα πιο πάνω. Το μέγεθος των συγγραφέων πρώτα απ' όλα είναι τεράστιο (Μπράντμπερι - Όργουελ - Χάξλεϊ)οπότε μοιραία το "Εμείς" νομίζω καταλήγει σαν ένα ανάγνωσμα με "μουσειακή αξία" για όσους αγαπάν το δυστοπικό μυθιστόρημα και θέλουν να ανατρέξουν στα πρώτα βήματα του!
 
Last edited:
Κι εγω διαβασα το 1984 πριν πολλά χρόνια και παρ'ολο ξαναδιαβαζω τον Οργουελ ή διαβάζω για τον Οργουελ, δεν νομίζω οτι θα ξαναδιαβάσω το 1984. Απο τα μυθιστορήματα του, περισσοτερο προτιμώ τα δοκίμιά του και τα δημοσιογραφικά κομμάτια του. Το Φόρος τιμής στην Καταλωνία ειναι αγαπημένο βιβλίο. Οσο για το 1984, ο Οργουελ ειχε πει στην τελευταία του συνεντευξη, λιγο πριν τη δημοσιευση του βιβλίου και λιγο πριν πεθάνει, ότι το μυθιστόρηματα ήταν μια προειδοποίηση εναντίον του ολοκληρωτισμού, (δεξιού ή αριστερού) και οχι προφητεία.

To βιβλίο εκδώθηκε το 1949, σε μια εποχή που οι προσπαθειες του Χίτλερ να επιτυχει φυλετική αγνότητα ήταν πλεον γνωστες, αλλά σχεδόν κανεις δεν υποψιαζόταν τα εγκληματα του Στάλιν και την προσπαθεια του να ξαναγράψει την ιστορία, αφαιρώντας προσωπα απο φωτογραφίες ή εξαφανιζοντας τους εντελως απο προσώπου γής. Και φυσικά ο Μάο δεν ειχε γράψει ακόμη το μικρό του κόκκινο βιβλιο. Απ'αυτη την αποψη το 1984 πέτυχε το σκόπο του.

Που πέρασαν 7 χρόνια για να πέσει η Χούντα; (Η οποία αν και δεν την πρόλαβα, από ότι έχω διαβάσει ήταν ζήτημα χρόνου να πέσει από μόνη της, λόγω φθοράς)
Νιλς, εγω την έζησα τη Χούντα. Αν και δεν ημουν ακόμη σε ηλικία να καταλαβαίνω ολα όσα συνέβαιναν γύρω μου για ένα πράγμα εχω πεισθεί. Η Χούντα δεν θα έπεφτε λογω φθοράς, εκτός κι αν περνούσαν δεκαετίες όπως στην Ισπανία και αλλού. Ειχε πολλούς υποστηριχτές, αλλά δεν ειναι μόνο αυτό. Οι περισσότεροι ήταν αδιαφοροι ή και φοβισμένοι, απλα περιμεναν, καθισμενοι στον καναπέ τους, να βγάλει κάποιος αλλος το φίδι απο την τρύπα.
 
Συμφωνώ, όμως απόλυτα σε αυτό που είπες, ότι αν έχεις τους πολίτες καλοταϊσμένους και σε καθεστώς ευμάρειας, ο κόσμος δεν επαναστατεί.
Καλή πάσα για να προτείνω Το στομάχι του Παρισιού του Εμίλ Ζολά.

(Νιλς :χαχα:, υπόσχομαι να επανορθώσω!)
 
Μπράβο Νίλς !! Μαρέσουν πολυ οι παρουσιάσεις σου και χαίρρομαι την χημεία που έχετε με τον Νικόλα γιατί διαβάζω πάντα με ενδιαφέρον... Μεχρι στιγμής δεν μπορώ να σχολιάσω το 1984 γιατί μου έχει ξεφύγει αλλα σίγουρα μαρεσει ο τρόπος που γράφει, ειδικά στην Φάρμα των Ζώων... Για μένα η τρομακτική απάθεια και ο προγραμματισμός των εγκεφάλων των ανθρώπων στον Θαυμαστό κόσμο μου φάνηκε τελείως βάναυσος σε σημείο ασφυξίας.
 
@Στιλλ ιλλ γενικότερα εδώ γίνονται ενδιαφέρουσες συζητήσεις. Και εγώ απολαμβάνω την ανταλλαγή απόψεων με τα μέλη μας (πολλώ δε μάλλον με τον @Νικόλας Δε Κιντ που τεκμηριώνει τις απόψεις του, είτε συμφωνείς με αυτές, είτε όχι, πχ εγώ πιστεύω στους ανθρώπους λιγότερο από ότι εκείνος).
Πράγματι, ο τρόπος γραφής του Όργουελ καθηλώνει (εν αντιθέσει με τον Ρέη Μπράντμπερι που δεν με άγγιξε καθόλου). Και λαμβάνοντας υπ' οψιν, το γεγονός ότι σε συνδυασμό με την εκπληκτική γραφή του, περνούσε (η έστω επιχειρούσε να περάσει) ένα έντονο κοινωνικοπολιτικό μήνυμα), πρέπει να δεχθούμε, ότι το συγκεκριμένο ανήκει στην λίστα των σπουδαιότερων βιβλίων όλων των εποχών.
 
Last edited:

Σαώρη

Θεραπεύτρια Μαγικών Πλασμάτων
Χαχαχαχαχα! Μην τα δείξεις Νιλς! Μηηηη! :πανικός:

Όσο για το βιβλίο καποια στιγμή τις επόμενες εβδομάδες/μήνες ( :) ), θα το ξεκινήσω και θα επιστρέψω στο θέμα. :ρ
 
Θα ήθελα να προσθέσω κάτι στην κουβέντα σας, το οποίο οι περισσότεροι ξεχνούν όταν αναφέρονται στο 1984. Το βιβλίο αυτό έχει ένα από τα πιο αισιόδοξα μηνύματα μεταξύ των δυστοπικών μυθιστορημάτων, και αυτό βρίσκεται, όσο περίεργο και αν ακούγεται, στο παράρτημά του. Πάει καιρός από τότε που διάβασα το βιβλίο αυτό, αλλά σε γενικές γραμμές η άποψη μου είναι η εξής: Το γεγονός πως υπάρχει κάποιος μελετητής της Νέας Ομιλίας, ο οποίος αναλύει τον τρόπο με τον οποίο αυτή λειτουργεί, σημαίνει πως η γλώσσα αυτή, τελικά, δεν κατόρθωσε να γίνει η κυρίαρχη γλώσσα της Ωκεανίας. Πράγμα το οποίο μας οδηγεί στο εξής: ο Όργουελ προέβλεπε πως μια τέτοια απολυταρχία δε θα μπορούσε να εξουσιάζει εσαεί. Κατά κάποιο τρόπο, δηλαδή, σε δεύτερο επίπεδο, ο Όργουελ προέβλεψε και την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης.
 
Ο χωρισμός του κόσμου σε συνασπισμούς που βρίσκονταν σε διαρκή πόλεμο, δεν ήταν κάτι που το προφήτευε ο Όργουελ στο 1984. Το υποστήριζε και ο Spykeman.o spykeman.jpg
 
Top