Τζίλιαν Φλιν (Gillian Flynn): Αιχμηρά αντικείμενα

[Απόλλων Θηρευτής]

Τίτλος: Αιχμηρά αντικείμενα
Πρωτότυπος τίτλος: Sharp objects
Συγγραφέας: Τζίλιαν Φλιν
Εκδότης: Μεταίχμιο
Έτος έκδοσης: 2012
Σελίδες: 376
ISBN: 9789605017156

• Αγορά πόκετ από Ιανό
• Αγορά ebook από Ιανό

Μιά μικρή επαρχιακή πόλη στην περιοχή του Μιζούρι, αναστατώνεται από τον βίαιο θάνατο ενός μικρού κοριτσιού, που βρέθηκε στραγγαλισμένο και δεμένο σε ένα ποτάμι. Η νεαρή δημοσιογράφος Καμίλ Πρίκερ που κατάγεται από την περιοχή και εργάζεται στο Σικάγο, επιστρέφει στο σπίτι της μητέρας της, αυτή τη φορά ως ρεπόρτερ. Χωρίς να το καταλάβει, εγκλωβίζεται στις περιδυνήσεις της επαρχιακής Αμερικής και με προτεταμένο το ένα χέρι έξω από τη ρουφήχτρα, βρίσκεται να ζητάει η ίδια απελπισμένα βοήθεια. Ένας σκοτεινός και αβυσσώδης Λαβύρινθος, με χιλιάδες πιθανές εξόδους, σκεπάζει τις έρευνες της Αστυνομίας, η ίδια η Καμίλ έχει να αντιμετωπίσει τη μητέρα της και την μικρή της αδελφή, που δεν την θέλουν στο σπίτι. Γιατί κανένας δεν λέει την αλήθεια; Τι γνωρίζουν οι κάτοικοι και δεν το λένε; Κινδυνεύουν κι άλλα παιδάκια, από τον ύποπτο δολοφόνο; Ναί. Ο κίνδυνος ελοχεύει σε κάθε τους βήμα, αλλά όχι σε όλα τα παιδιά, όχι σε όλα....
Με καθαρό, αληθινό και περιγραφικό λόγο, η Φλήνν μας κατεβάζει - μαζί της - στο πηγάδι της ανθρώπινης συνείδησης. Εκεί κάτω στα σκοτεινά και υγρά βάθη, που καμιά ελπίδα διαφυγής ή βοήθειας δεν υπάρχει. Ίσως πάλι, στο λιγοστό φως, να διακρίνουμε τον εαυτό μας που αντανακλάται στα στασιμα καί βρώμικα νερά του πυθμένα.

 

[Μονόκερος]

Εξαιρετική επιλογή. Η Τζίλιαν Φλιν εξελίσσεται σε παγκόσμιο φαινόμενο με την απίστευτη δύναμη στην περιγραφή ανθρώπινων συμπεριφορών.
Ο ίδιος ο Στέφεν Κινγκ είπε για την Φλιν: «θα ήταν άδικο να χαρακτηρίσω το πρώτο μυθιστόρημα της Τζίλιαν Φλιν απλώς φανταστικό. Έχω περίπου τριάντα χρόνια να διαβάσω τόσο ανατριχιαστικό ψυχολογικό θρίλερ».

 

[Ίζι]

Υπέροχο αστυνομικό. Πολύ ενδιαφέρουσα η κεντρική ηρωίδα. Από το βιβλίο αυτό έμαθα για ένα σοκαριστικό πράγμα, μια κατάσταση (ας πούμε) που δεν ήξερα ότι υπήρχε.

Για μένα το καλύτερο απ' τα βιβλία της.

 

[Πολύνιους]

Το τέλειωσα σήμερα, φοβερό βιβλίο! Με είχε ψήσει πολύ η παρουσίαση εδώ και, τελικά, δεν απογοητεύτηκα καθόλου!
Μ' άρεσε ιδιαίτερα η ωμή γλώσσα της και ο κυνισμός στις περιγραφές της, με ξάφνιαζε διαρκώς με την ευθύτητά της και τον ψύχραιμο κ καθαρό τρόπο που αντιμετώπιζε την ασχήμια!

Μ' άρεσε, επίσης, που είναι ένα φεμινιστικό βιβλίο, με γυναίκες για κεντρικές ηρωίδες, οι οποίες δεν είναι ούτε εξωραισμένες, ούτε θυματοποιημένες, αλλά υπεύθυνες για τις πράξεις τους.

 

[Νουρμπανού]

Λοιπόν, αυτήν μου την πρότειναν κι εμένα, και με επιμονή μάλιστα, κάποιοι φίλοι που τους είπα ότι έφαγα κόλλημα με τα αστυνομικά τον τελευταίο χρόνο. Το σκέφτομαι κι εγώ σοβαρά, αφού σκοντάφτω συνέχεια πάνω στα βιβλία της. Με προβληματίζει που είναι τόσο ρεαλιστική έως ωμή με την πραγματικότητα, αλλά λέω να δοκιμάσω.

 

[Χρηστος Αλεξανδριδης]

Με προβληματίζει που είναι τόσο ρεαλιστική έως ωμή με την πραγματικότητα, αλλά λέω να δοκιμάσω.

Εγώ πάλι, ακριβώς γι'αυτό ψήθηκα να το διαβάσω. Κι επειδή λατρεύω τ'αστυνομικά, φυσικά.

 

[Μια]

Σε όποιον αρέσουν τέτοιου είδους αστυνομικά (με έντονο ψυχολογικό υπόβαθρο) ,να το διαβάσει οπωσδήποτε. Είναι τόσο ενδιαφέρον ,όσο εκνευριστικά είναι τα άλλα 2 βιβλία της Φλύν.Δεν μου το βγάζεις απ'το μυαλό ότι τάχει γράψει άλλος!!!!!

 

[Μεταλλαγμένη]

Μ' άρεσε, επίσης, που είναι ένα φεμινιστικό βιβλίο, με γυναίκες για κεντρικές ηρωίδες, οι οποίες δεν είναι ούτε εξωραισμένες, ούτε θυματοποιημένες, αλλά υπεύθυνες για τις πράξεις τους.

Εχω την αίσθηση ότι η Φλιν πρεσβεύει την ισότητα των φύλων και στην παρανομία :χαχαχα: Συμφωνώ, είναι προτιμότερο να διαβάζεις για τέτοιες γυναίκες παρά για γλυκανάλατες υπάρξεις που τους συγχωρούνται όλα λόγω του 'αδύναμου' φύλου τους! Πάντως αν το καλοσκεφτείς και οι ηρωίδες του βιβλίου είναι η καθεμία θύμα του ίδιου της του εαυτού, τελικά. Ψυχοβγαλτικό το βιβλίο, αλλά όντως πολύ καλό. Το καλύτερο απ' τα τρία της, νομίζω!!

Ο ίδιος ο Στέφεν Κινγκ είπε για την Φλιν: «θα ήταν άδικο να χαρακτηρίσω το πρώτο μυθιστόρημα της Τζίλιαν Φλιν απλώς φανταστικό. Έχω περίπου τριάντα χρόνια να διαβάσω τόσο ανατριχιαστικό ψυχολογικό θρίλερ».

Εγώ θα τον πλήρωνα γι' αυτό το σχόλιο

 

[Ίζι]

Σε όποιον αρέσουν τέτοιου είδους αστυνομικά (με έντονο ψυχολογικό υπόβαθρο) ,να το διαβάσει οπωσδήποτε. Είναι τόσο ενδιαφέρον ,όσο εκνευριστικά είναι τα άλλα 2 βιβλία της Φλύν.Δεν μου το βγάζεις απ'το μυαλό ότι τάχει γράψει άλλος!!!!!

Εμένα πάντως μου άρεσε και ο "Σκοτεινός Τόπος" πάρα πολύ, και νομίζω ότι είχε πολλά κοινά με τα "Αιχμηρά Αντικείμενα". Το "Κορίτσι που Εξαφανίστηκε" ήταν πολύ διαφορετικό βιβλίο, πράγματι, και δεν μου άρεσε τόσο πολύ. Όμως ήταν διασκεδαστικό.

 

[Κόρτο Μαλτέζε]

Το διάβασα την προηγούμενη βδομάδα και μου άρεσε πολύ. Σκοτάδι και απελπισία όσο δεν παίρνει, με ένα αρκετά καλοδουλεμένο μυστήριο που η λύση του δεν σε κάνει να πέσεις από τα σύννεφα, εξηγείται ικανοποιητικά πάντως και νομίζω ότι καλύπτει τον καλοπροαίρετο αναγνώστη. Δεν έχω διαβάσει άλλο βιβλίο της, θα το κάνω όμως σε πρώτη ευκαιρία.

 

[Τζάκο Σ]

Αξιοπρεπές βιβλίο,χωρίς όμως να μπορώ να πω οτι με ενθουσίασε..Δεν είμαι τελικά και πολύ φάν της συγγραφέας..Αν και έχει τις καλύτερες κριτικές απ όλους συμπεριλαμβανομένου και του αγαπημένου Stephen King.

 

[Χρηστος Αλεξανδριδης]

Φοβερό βιβλίο. Με καθήλωσε, το διάβασα μέσα σε δυο μέρες. Αλλά πολύ μαύρο ρε σεις.

Από το βιβλίο αυτό έμαθα για ένα σοκαριστικό πράγμα, μια κατάσταση (ας πούμε) που δεν ήξερα ότι υπήρχε.

Καλά, πανέξυπνη η ιδέα της Φλιν να χτίσει την υπόθεση γύρω απ'την πραγματική αυτή "κατάσταση". Πολύ πρωτότυπο.

με ξάφνιαζε διαρκώς με την ευθύτητά της και τον ψύχραιμο κ καθαρό τρόπο που αντιμετώπιζε την ασχήμια!

Α, Πολύνιους, συμφωνώ πάρα πολύ. Καθώς διάβαζα το βιβλίο σκεφτόμουν αυτό ακριβώς, ότι η Φλιν δε μασάει και γράφει ωμά και με ειλικρίνεια.

Το τέλος μ'έστειλε.

 

[Ζοζεφίνα]

Και εμένα μ'άρεσε παρα πολύ!Πραγματικά κυλάει σαν νερό...Δεν έχω διαβάσει πάρα πολλα βιβλία του είδους,αλλά το θεωρώ πραγματικά πρωτότυπο.Η πλοκή εξελίσσεται πολύ ομαλά.Εχω ήδη στο πρόγραμμα να διαβασω και το "Σκοτεινός Τόπος",και ελπίζω να μ'αρέσει το ιδιο...

 

[Βινς]

Δεν ηταν κακο.Ουτε τελειο.

 

[Βάγγυ]

Το τελειώσα πρόσφατα, αφού είχα ψηθεί κι εγώ από τη λέσχη για τη συγγραφέα. Όπως έγραψα και στο goodreads,σκοτεινο! Αυτή η λέξη περιγράφει ολόκληρο το βιβλίο: την υπόθεση, τους χαρακτήρες, τη γραφή. Ένα είναι σίγουρο, η G. Flynn ξέρει να γράφει, να περιγράφει με ωμότητα αυτό που θέλει και να εισχωρεί στα έγκατα των σκοτεινών σκέψεων. Θα προτιμήσω σίγουρα και το "Σκοτεινός τόπος". "Το κορίτσι που εξαφανίστηκε" το έχω δει σε ταινία και δε με ενθουσίασε πολύ, αξίζει το βιβλίο του;

 

[Αμνήμων]

Μόλις το τέλειωσα κι εγώ, πραγματικά ωραία ιστορία, πρωτότυπη με πειστικούς χαρακτήρες που τους νιώθει ο αναγνώστης, εξαιρετικό το τέλος αλλά νομίζω ότι μπορούσε να αποδοθεί δυνατότερα, σε άλλα σημεία του βιβλίου η συγγραφέας δείχνει ότι είναι πολύ ικανή στη δημιουργία έντασης αλλά στο τέλος δε φτάνει σε αυτά τα επίπεδα που έφτασε σε σκηνές μικρότερης σημασίας.

Βασικά εκείνο που σκέφτηκα μόλις τέλειωσα το βιβλίο και είδα τη φωτογραφία της συγγραφέως είναι αυτό που λέμε <<δε της φαίνεται>> πως γίνεται αυτή η κοπελίτσα να έχει τόση ωμότητα μέσα της, όπως η ηρωίδα στο Κορίτσι που εξαφανίστηκε με το αγγελικό πρόσωπο, μοιάζουνε αυτές οι δύο ή κάνω λάθος;

Ένα άλλο που μου κάνει εντύπωση είναι αυτό με το ποτό, όλοι πνίγουν τον καημό τους στο ποτό, αν βγάλουμε συμπεράσματα μόνο από τις αμερικάνικες ταινίες και τη λογοτεχνία θα θεωρήσουμε ότι όλοι στην Αμερική είναι αλκοολικοί.

Επίσης ερωτήματα μου προκάλεσε η περιγραφή της αμερικάνικης επαρχίας, δε θυμάμαι πότε διαδραματίζεται η ιστορία αλλά είναι δυνατόν να είναι τόσο άγρια η συμπεριφορά των εφήβων σε ένα τόσο κλειστό περιβάλλον πόσο μάλλον 15-20 χρόνια πριν όταν η ηρωίδα ήταν προέφηβη ουσιαστικά. Εντάξει δεν μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε την αστυνομική λογοτεχνία για να βγάλουμε ιστορικά συμπεράσματα αλλά θα ήθελα να ξέρω πόσο είναι ρεαλιστικό το περιβάλλον της υπόθεσης.

 

[Φαροφύλακας]

Λοιπόν, μόλις ειδα το πρώτο επεισόδιο της σειράς Αιχμηρά Αντικείμενα ενώ ήδη είχα διαβάσει το αντίστοιχο περίπου τμήμα του βιβλίου.

Εκ πρώτης, η σειρά μου έκανε καλύτερη εντύπωση.

Εξ αρχής δεν μου πολυταίριαξε το ύφος της συγγραφέα, έχει ένα στιλ κάπως εξυπναδίστικο, που θυμίζει ας πούμε Τσάντλερ, μόνο που εδώ το βρήκα λιγότερο της αρεσκείας μου.

Η σειρά, πάλι, είναι γέννημα θρέμμα της χρυσής εποχής των σειρών που διανύουμε. Άριστη σκηνοθεσία που καθοδηγεί άριστες ερμηνείες. Με καθήλωσε ήδη από την αρχή όπου ο πηγαιμός της Καμίλ στην επαρχιακή πόλη βυθίζεται στο όνειρο και την ανάμνηση υπό το υπόκωφο λιντσεϊκό σιγοντάρισμα του σάουντρακ. Θεωρώ πως η Άμη Ανταμς, με την εσωτερική έκφραση και την καταβεβλημένη φυσιογνωμία, δρα πολλαπλασιαστικά ως προς την ηρωίδα του βιβλίου. Κάτι φλασιές που κρατάν ένα-δύο δευτερόλεπτα υπονοούν το δράμα που κουβαλά η ίδια κι η πόλη της και καταβάλουν. Το σάουντρακ γενικότερα πολύ καλό.

Το μόνο που δεν μου πολυέκτασε στην σειρά, ήταν οι ηλικίες των παιδιών γενικότερα, που είναι μεγαλύτερες από αυτές που περιγράφονται στο βιβλίο. Η εύρεση της Νάταλι δεν μου έκατσε ούτε στο βιβλίο, ούτε στην σειρά, ίσως επειδή "έτυχε" να είναι η Καμίλ μπροστά.

Ένα άλλο σημείο που μου άρεσε περισσότερο η σειρά, ήταν το πώς αποκαλύπτονται τα στίγματα της Καμίλ. Στο βιβλίο δίνεται μεν ένα ολόκληρο υπόβαθρο και παρελθόν το οποίο όμως το κοιτούσα με κάποια δυσπιστία, όταν διάβαζα. Στο επεισόδιο δεν εξηγείται, αλλά αποκαλύπτεται απρόσμενα, προκαλώντας αίσθηση κι επιτείνοντας το υπαινικτικό δράμα του παρελθόντος.

Δεν ξέρω εάν θα συνεχίσω το βιβλίο. Την σειρά σίγουρα.

 

[Φαροφύλακας]

Επίσης, κάτι άλλο που μου κάνει εντύπωση.

Βλέποντας αρκετό Forensic Files (το οποίο είναι αληθινές περιπτώσεις εγκλημάτων) βλέπω πως όταν σκοτωθεί κάποιος, και δει με φρικτό τρόπο, πόσο μάλλον παιδί, δραστηριοποιείται μια ειδική ομάδα εγκληματολογίας από ειδικούς.

Εδώ γιατί μοιάζει να μην τρέχει και τόσο κάτι; Ο Σερίφης το ψιλοψάχνει, όπως θα έψαχνε ποιος σκότωσε τον σκύλο του γείτονα, κι ο δεύτερος αστυνομικός ήταν ήδη εκεί. Βλέπουμε φυσικά και κάποιον ιατροδικαστή αλλά δεν μοιάζει να γίνεται κάποια εγκληματολογική μελέτη.

Μου μοιάζουν δηλ. κάπως ασύμβατα, αυτό που βλέπω στο FF με αυτό που βλέπω στα Αιχμηρά Αντικείμενα, το οποίο μάλιστα, διαδραματίζεται στην εποχή των σμάρτφωουν όπου η εγκληματολογική έρευνα, και δει στις ΗΠΑ, είναι πολύ ανεπτυγμένη πλέον.

 

[Βάγγυ]

Άρχισε κιόλας η σειρά; Πώς είχα την αίσθηση ότι θα παιχτεί μέσα στο '19; Θα τη δω κι εγώ στο κοντινό μέλλον.

 

[Μαρμαροθ]

Ενα καναλι την εποχη εκεινη 2008? αν θυμαμαι καλα, το διαφημιζε μαζι με διαφορα αλλα βιβλια απο εκδ. Modern Times και για καποιο λογο πειστηκα να το αγορασω.Δυο φορες μου εχει συμβει ( Σκοτεινος Αρκτικος ) και ευτυχως δεν το μετανιωσα που με παρεσυρε μια διαφημιση.
Και τα τρια βιβλια της Φλυν ειναι απολαυστικοτατα, αιχμηρα και σκοτεινα και γενικα η τυπισσα δεν μασαει τα λογια της. Απεδειξε οτι και οι γυναικες ξερουν να γραφουν σκληρη λογοτεχνια και με τον καλυτερο τροπο.Και η αστυνομικη λογοτεχνια ειναι πλεον διαφορετικη εξαιτιας της. Επηρεασε και συνεχιζει να επηρεαζει. Μπραβο της.