Ποιο βιβλίο διαβάζεις τώρα;

Έχω κάμποσο καιρό να σημειώσω την αναγνωστική μου πρόοδο. Τον τελευταίο μήνα, μετά την ολοκλήρωση της ανάγνωσης του Καντίς για ένα αγέννητο παιδί από τον Ίμρε Κέρτες διάβασα τα

Αμέρικα από την Σούζαν Σόνταγκ που μου άρεσε αρκετά
Χίμαιρα του Μ. Καραγάτση (όχι την μεγάλη) που μάλλον δεν μου άρεσε
Η δίψα του Τζο Νεσμπό που μου φάνηκε καλούτσικο, αλλά στην γνωστή συνταγή Νεσμπό
Δοκιμασία (Οι μάγισσες του Σάλεμ) του Άρθουρ Μίλερ πολύ δυνατό

και αυτήν την περίοδο (πάνω από δυο βδομάδες δηλαδή) διαβάζω τον Αρμαντέιλ του Γουίλκι Κόλινς. Πολύ καλό...
 
Κορτό, το Αρμαντέιλ το είχα διαβάσει πριν λίγα χρόνια και ήταν από τα πιο κουραστικά βιβλία που έχω διαβάσει. Δεν με κούρασε τόσο η ίδια η ιστορία όσο ο πανύβλαξ πρωταγωνιστής, θα περιμένω εντυπώσεις μόλις το τελειώσεις.
Τελευταία, για κάποιο ανεξήγητο λόγο, έχω κόψει κάθε επαφή με τα βιβλία, έχω βαρεθεί αφάνταστα. Δεν αγοράζω βιβλία, δεν διαβάζω βιβλία, ειμαι ελεύθερος. :))))
 

Φαροφύλακας

Υποθετικός Σοφέρ
Προσωπικό λέσχης
Πόσο τελευταία; τις τελευταίες 24 ώρες; Αφού όλο εδώ σε διαβάζω να λες τί διαβασες!

:))))
 
Διαβάζω, με αργους ρυθμους, Ιταλο Σβέβο, η συνείδηση του Ζζζζ*..ήνωνα.

*Ενεκα που διαβάζω βράδυ
 
Τελος το πολυ καλο Το Καλεσμα του Ξιφους, του Τζο Αμπερκρομπι, το οποιο στηνει ενα πολυ ωραιο σκηνικο για το τι θα επακολουθησει. Μεχρι να περασω στο 2ο της τριλογιας, θα κανω ενα διαλειμμα με Στιβεν Κινγκ και Το Παιδι απο το Κολοραντο.
 
Τελείωσα με πολυ αργούς ρυθμούς το βιβλίο Η Τριλογία της Ψυχικής Διαταραχής Σταμάτης Μεσημέρης και συνεχίζω με Το πάθος του Γκαμπριελ ΙΙ Σιλβέρ Ρεϊναρ

 
Ένα από τα βιβλία που διαβάζω αυτή την περίοδο είναι ''Το Ασυνείδητο'' του Φρόιντ. Μικροσκοπικό βιβλίο (μόλις 64 σελίδων), όχι από τα πολύ γνωστά του. Έχοντας αναπτύξει με τα χρόνια τέτοιο ενδιαφέρον για τον κόσμο του ασυνείδητου αλλά και της ψυχανάλυσης γενικότερα, ένιωθα πως το συγκεκριμένο δεν μπορούσε να λείπει από τη βιβλιοθήκη, όμως τώρα καταλαβαίνω γιατί είναι από τα λιγότερο γνωστά.

Δεν γνωρίζω ποιο έτος ξεκίνησε να το γράφει, αλλά από το περιεχόμενο συμπεραίνω πως μάλλον το έγραψε σε αρκετά προχωρημένο στάδιο της έρευνάς του, καθώς περιλαμβάνει συμπληρωματικές θεωρίες και τοποθετήσεις που δεν είχα ξανασυναντήσει. Σύντομο, περιεκτικό, με αρκετές γενικές παρατηρήσεις, ίσως φανεί κάπως δυσνόητο σε κάποιον που δεν έχει προϊστορία με έργα του Φρόιντ.

Έχοντας ξεπεράσει τη μέση, μπορώ να πω ότι δεν το βρίσκω αρκετά ενδιαφέρον και αν πήγαινα πίσω τον χρόνο μάλλον θα το άφηνα στην ησυχία του, όμως Φρόιντ είναι αυτός, εκεί που δεν το περιμένεις θα σε κάνει να ξεχάσεις προσωρινά τη μικρή δυσφορία σου και θα αποδείξει για πολλοστή φορά γιατί είναι Γίγαντας.
 
Ξεκίνησα το "Illska: Το κακό". Προς το παρόν έχω ανάμεικτα συναισθήματα μιας και από την μια με τραβάει να το διαβάσω και από την άλλη κάτι μου λέει πως κάπου στην πορεία θα το βαρεθώ :))))


@Ελλη ρίξε κανά σχόλιο όταν το τελειώσειζζζζ, σκεφτόμουν να το πάρω πριν λίγες μέρες αλλά κάπου πήρε το μάτι μέτριες κριτικές και είπα να καταστείλω προσωρινά την καταναλωτική μου μανία.
 
Εχω διαβασει καμια εκατοσταρια σελιδες. Η αλήθεια ειναι οτι δε με εχει φαει κι η αγωνία.. Δηλαδη, εκει που νιώθω ψοφια, το βιβλιο ερχεται και με αποτελειωνει.
 
Αφού έμαθα πως τελειώνει, το παράτησα γιατί δεν μου άρεσε, όχι πως έχει σημασία (ότι δεν μου άρεσε) αλλά ugh, forget it :))))
 
Διάβασα το βιβλίο του Ουμπέρτο Έκο, το κοιμητήριο της Πράγας. Το συγκεκριμένο βιβλίο μου άρεσε λιγότερο απ' όλα του Έκο που έχω διαβάσει. Έχει πολλές ομοιότητες με το Εκκρεμές του Φουκώ, δηλαδή μια υποτιθέμενη παγκόσμια συνωμοσία, τους μασόνους, σατανιστικές τελετουργίες και ιστορικά πρόσωπα που αναμείχθηκαν σε τέτοιες υποθέσεις, μυστηριώδεις υπονόμους και αλλόκοτες δολοφονίες κι ακόμη μερικές ολόιδιες φράσεις.
Έχει όμως αντιπαθητικό θέμα: τον αντισημιτισμό και γενικά την προπαγάνδα για τη διαμόρφωση φανταστικών εχθρών και έναν φοβερά αντιπαθή ήρωα (πλαστογράφο, ρατσιστή, κυρίως απέναντι στους Εβραίους αλλά και γενικά, δολοφόνο άμεσα και έμμεσα, μισάνθρωπο, μισογύνη, δηλαδή σωστό μπουμπούκι). Θεωρητικά είναι ενδιαφέρον θέμα, μια και ασχολείται με τους μηχανισμούς της προπαγάνδας, κάτι που ενδιαφέρει το σημερινό άνθρωπο, λόγω της ανάδειξης φασιστικών και ακροδεξιών ιδεολογιών. Όμως, λείπει η σωτήρια ειρωνία που υπάρχει στο Εκκρεμές, όλα τα πρόσωπα παίρνουν το ρατσισμό και τη συνομοσιολογία πολύ στα σοβαρά, ιδίως ο μονόχνωτος πρωταγωνιστής, που μισεί τα πάντα και τους πάντες. Αυτή η ατμόσφαιρα κακού και προπαγάνδας με τάραξε αρκετά. Σε κάποια αποσπάσματα, ο πρωταγωνιστής εξηγεί τον πολιτικό λόγο της κατασκευής εχθρών και γιατί είναι "απαραίτητοι" πράγμα το οποίο είναι εκτός χαρακτήρα, καθώς εκτός αυτών των αποσπασμάτων, πιστεύει τις πλαστογραφίες του ως αληθινές λόγω μίσους που οι αφορμές του βρίσκονται σε τραυματικές εμπειρίες των παιδικών του χρόνων.
Έχει και αστυνομικό χαρακτήρα, καθώς υπάρχει ένα μυστήριο που πρέπει να διελευκανθεί, με το οποίο, οφείλω να πω, μπερδεύτηκα αρκετά ως ένα τμήμα του βιβλίου. Δεν μ' άρεσε το υπερβολικά ανοικτό τέλος, καθώς δεν κατάλαβα τι απόγινε ο πρωταγωνιστής, κάνει "μπούμ", όπως υπαινίσσεται ο συγγραφέας ή με κάποιο τρόπο διαφεύγει και συνεχίζει να λυμαίνεται την πολιτική δημιουργώντας πηγές ρατσιστικού μίσους;

α, ναι: διαβάζω και τα πολυαγαπημένα Αστερίξ στα γαλλικά, για εξάσκηση
 
Έλλη, εγώ κάπου στις 150 παράτησα τον Σβέβο και την συνείδησή του, πολύ μονότονο και βαρετό βιβλίο κατά την προσωπική μου άποψη. Κι όσοι το έχουν διαβάσει ας μας ενημερώσουν εάν ο τύπος τελικά έκοψε το τσιγάρο ή όχι . :))))
Σήμερα, μετά από βδομάδες αποτοξίνωσης από το βιβλίο,. ξεκινάω κάτι ελαφρύ, συγκεκριμένα το Σογκουν του Τζέιμς Κλάβελ, 1200+ πυκνογραμμένες σελίδες. :))
 
Τελείωσα πριν κάτι μέρες τους αδιάφορους γενικά, με κάποιες αναλαμπές ενδιαφέροντος ειδικά '' Ενοικιαστές'' της Σάρα Γουώτερς και απο χθες διαβάζω το Γυάλινο Κλειδί του αγαπημένου Ντάσιελ Χάμετ.
 
Τελειωσα την "Κοκκινη Μασσαλια" που δεν με ενθουσιασε και τοσο με την πολυ αργη πλοκη του και θα συνεχισω με τα διηγηματα του Πανκεικ "Τριλοβιτες".
 
Τελείωσα το "Κουλτούρα και Ιμπεριαλισμός" του Έντουαρντ Σαίντ ύστερα από πολύ καιρό, καθότι πολυσέλιδο και πυκνογραμμένο. Αναλύει εξαιρετικά πολλά κλασικά έργα της αγγλικής και γαλλικής λογοτεχνίας (Μάνσφηλντ Παρκ, Μεγάλες Προσδοκίες, Ξένος, Κιμ κλπ.) από μία νέα και διαφορετική σκοπιά : του ιθαγενούς και πως αυτός παρουσιάζεται μέσα από τις "αποικιακές" θέσεις και αντιλήψεις των συγγραφέων, σε σύγκριση επίσης με νεώτερα έργα λογοτεχνικά και μη.

Τώρα η επόμενη επιλογή θα είναι ένας φόρος τιμής στον πρόσφατα χαμένο Φίλιπ Ροθ : "Το Σύνδρομο (Νόσος) Πορτνόι"



 
Από την τελευταία αναφορά μου ολοκλήρωσα τον Αρμαντέιλ του Γουίλκι Κόλινς, οκ καλό αλλά θα μπορούσε την ίδια ιστορία να την διηγηθεί εξίσου (ίσως και περισσότερο) επιτυχημένα στο 1/3 των σελίδων.

Διάβασα το δράμα ξεπαρθενιάσματος Με τον διάβολο στο κορμί του Ραϊμόν Ραντιγκέ. Καταλαβαίνω γιατί θεωρήθηκε σκανδαλιστικό στην εποχή του, αλλά εγώ που τα διάβασα στην εποχή μου μου φάνηκε αρκετά μέτριο για τα μέτρα μου.

Το Μαουτχάουζεν του Ιακώβου Καμπανέλλη. Πολύ δυνατό... Τι άλλο να πεις;

Το Η κυψέλη του Καμίλο Χοσέ Θέλα... Πολύ βαρετό... Τι άλλο να πεις;

Το Ζωντανός θρύλος του Ρίτσαρντ Μάθεσον το οποίο και πράγμα που με εξέπληξε δεν αναφερόταν σε 'μένα... Αρκετά καλό κατά την γνώμη μου.

Τώρα διαβάζω το Οι άνθρωποι από καλαμπόκι του Μιγκέλ Άνχελ Αστούριας. Ως τώρα (το πρώτο τέταρτο του βιβλίου) μου αρέσει αρκετά.
 
Και γώ την ίδια άποψη έχω για τον Ραντιγκέ. Μου άρεσε ο τρόπος γραφής του, αλλα ήταν εξαιρετικά κακομαθημένος ο πρωταγωνιστής, ίσως και λίγος μισογύνης και μίζερος. Και ναι, σίγουρα δεν προκαλεί καμία έκπληξη τώρα πια το ειδύλλιο που μας περιγράφει.

Εγώ τελειώνω το Σπούτνικ Αγαπημένη του Μουρακάμι και μου άρεσει πολύ, ελπίζω να μην αλλάξει κάτι τώρα στο τέλος. Για άλλη μια φορά, ήρθε ο αγαπημένος Ιάπωνας και μου θύμισε γιατί απολαμβάνω τα βιβλία τοσο πολύ. Το να βάζεις λεξούλες δίπλα δίπλα, και να κάνεις τον άλλο να χάνεται στο νόημα τους.
 
Top