Μ' αρέσει… Δεν μ' αρέσει…

Δεν μου αρέσουν τα μπαλκόνια που είναι άδεια, χωρίς ούτε μία πρασινάδα.
Μια γνωστή μου (δεν την ξέρεις :ρ), δεν μπορεί να συντηρήσει ούτε βασιλικο. Πέντε έχει κάψει, για λουλούδια και φυτά είναι;;
Τα μόνα φυτά που μου ταιριάζουν και μου αρεσουν επίσης πάρα πολύ, ειναι οι κάκτοι και τα παχυφυτα που δε μ' έχουν ανάγκη ιδιαιτερα. Και δεν εχουν απαιτησεις. Γενικά, ειναι ανεξάρτητα, κατι που εκτιμώ σε ενα φυτό.
 
Last edited:
Ίσως κάποιος μπορείς να τα βάζει φωτογραφίες σε καδράκια; :χμ:
Δεν το είχα σκεφτεί αυτό. Βεβαια, σε αυτή την περιπτωση, θα χρειαστούν κάμποσα καρφιά για να κρεμάσει κανεις τα κάδρα. Γλιτώνεις το πότισμα όμως (!!!) και το μόνο που χρειάζεται ειναι ενα περιστασιακό ξεσκονισματάκι. :))

Επίσης, θα μπορούσε κάποιος να πάρει έναν κάκτο και μοναχικό, να τον πηγαίνει σε διάφορα σημεία καμουφλάροντάς τον μα με μια κορδέλα, μα με ένα κοκκαλάκι, μα με ένα τσιμπιδάκι, ενα σκουφάκι ίσως, λίγο ρουζακι και κραγιον και να τον βγάζει σελφιζ (τον κακτο), δίνοντας την αίσθηση οτι προκειται για διαφορετικούς κάκτους. Σε ένα πάρκο, στην Ακρόπολη, με φόντο τον πύργο του Άιφελ, στο Βατικανό... Οπως ο νανος στην Αμελι.
Τόσα περα δώθε, τόσα αγκάθια τόσοι έρωτες (Ντόινγκ!!) με κούρασαν. Παω να φτιαξω εναν καφε. :))))

και κάκτος και σε φωτογραφία :ωραίος:
Μμμμ, ναι. αυτό δεν τσιμπάει, άλλο κάνει. :))))
 
Μια γνωστή μου (δεν την ξέρεις :ρ), δεν μπορεί να συντηρήσει ούτε βασιλικο. Πέντε έχει κάψει, για λουλούδια και φυτά είναι;;
Ελλη δεν εισαι η μόνη. Η συζυγος 4-5 γλαστρες που της εχω παρει εγω και αλλες 4-5 που εχει παρει μονη της, τις εχει ξεράνει όλες. Πλεον το πηρα αποφαση. Και πλαστικό φυτό να της πάρεις θα το ξεράνει και αυτό.
 
Και τι σου λέει αυτο, Χρυσοστομε;; Δε φταιμε εμείς, αυτα τα ακατονόμαστα ειναι σατανικά και απαιτητικα.
 
Μα δε θελουν μονο νερό. Άλλα θελουν ηλιο, αλλα θελουν οχι ήλιο. Αλλα θελουν λιπασμα ή πως τα λενε αυτα τα ενισχυτικα (ντοπα; ), άλλα εχουν ευαισθησια στον αερα, αλλα δεν μπορουν τη φασαρια ...
Αν ηθελα τετοια, παντρευομουν μια γυναικα. :))))

Κι ολα αυτά, οχι ταυτοχρονα, να πεις ξενοιαζω, ρε παιδι μου.
 
Last edited:
Πες στην φίλη σου από το χωριό που δεν την ξέρω (:χαχα:) πως ξεκίνησε απ'τα δύσκολα γιατί ο βασιλικός θέλει πολύ νερό και ήλιο. Να πάρει ένα μπέντζαμιν, μια μπουκαμβίλια, ένα γεράνι...
 
Έχω μπέντζαμιν κτήνος και κατάφερα σχεδόν να το σκοτώσω, αφήνοντάς το απότιστο σχεδόν όλο το καλοκαίρι... Κάποια στιγμή το πήρα είδηση και ήταν όλα τα φύλα ξερά. Το καθάρισα, το κλάδεψα, το πότισα και παίρνει τα πάνω του πάλι με νέα κλαδιά και φύλλα. Απέθαντο φυτό λέμε. :)
 
Ειχ κι εγω ενα με τα χαρακτηριστικα που περιγραφεις, αλλα δε συστηθηκαμε ποτε και δεν ξερω πώς το λενε. Αληθεια δεν ξερω τι ηταν. Ηταν απλα "η πρασιναδα". Παντως, ηταν ανθεκτικο. Το αφησα για τον επομενο, οταν εφυγα απο το σπιτι που εμενα τοτε.
 
Μου αρέσουν πολυ τα "μικρά βιβλιαράκια" (πλεοναζμός). Και τι θα πει μικρα βιβλία; Εμ, δεν ξέρω ακριβώς. Ειναι εκείνα που ειναι μικρα (!), σύντομα, ισως και εικονογραφημενα, σίγουρα χαριτωμένα, χωρίς συγκεκριμένη θεματική. Σε αυτή την κατηγορία, εγω περιλαμβάνω απο Σκούρτη έως Μπέκετ ή Γκόγκολ και από Πετάν έως έναν άγνωστο καταλανό ποιητή το βιβλίο του οποίου χάριζαν σε μια γιορτη βιβλίου, κάποτε στη Βαρκελώνη.

Μπορεί να ειναι εικονογραφημένα:









Μπορεί και όχι:













Ισως ποίηση:





Και, φυσικά, δεν θα μπορουσαν να λείπουν τα βιβλία του Edward Gorey:










Ευπρόσδεκτες προτάσεις που πληρούν τα ως ανω non criteria, προκειμένου να μεγαλώσω κάπως τη συλλογή μου.

Αυτό που επίσης μου αρέσει πολύ είναι οι ξένες (κάποιες) γλώσσες. Προφανώς δεν αναφέρομαι στο "μυώδες όργανο το οποίο καλύπτεται από βλεννογόνο για τη μεταφορά της προσλαμβανόμενης τροφής". Μου αρέσει να μαθαινω ξένες γλωσσες και κυρίως γραμματική/συντακτικό. Ανέκαθεν, μου ήταν ευκολο και μακράν πιο ενδιαφέρον αυτό το κομμάτι. Όταν ερχόταν η στιγμή του λεξιλογιου, της εκθεσης κ.λπ., οποία βαρεμάρα! Οποια πλήξη! Φοβερός ψυχαναγκασμός να μάθω λέξεις. Μερικές φορές ευχόμουν να εχω φωτογραφική μνήμη. Ο μόνος λόγος που έμαθα λεξιλόγιο ήταν το διαρκες, επαναλαμβανόμενο διάβασμα και ένα πείσμα που σπανίως μου βγαίνει, μιας και βαριέμαι πολυ ευκολα. Μου αρέσει, όμως, πάρα πάρα πολυ να μαθαίνω ιδιωματικες φράσεις ή αυτό που συνηθίζω να λέω "φράσεις κομψές και χρήσιμες", χωρίς να ειναι κατ' ανάγκη κομψές.
 
Μ' αρέσει που ξεπηδούν συνεχώς πάγκοι με μεταχειρισμένα βιβλία στο κέντρο της Αθήνας.
Δεν μ' αρέσει που οι αρκετοί από τους πωλητές τους δεν τα φροντίζουν όπως πρέπει (πεταμένα στο πεζοδρόμιο/ παρατημένα στη βροχή κλπ).

@Έλλη δεν υπήρχε ενα θέμα με μικρά -σε έκταση- βιβλία; (αν οχι μήπως να δημιουργηθεί; ) (Καταλαβαίνω πως το δικό σου "μικρά" δεν αναφέρεται μόνο στην έκταση αλλά ειναι υποκατηγορία του θαρρώ)
 
Last edited:

Αντέρωτας

Ξωτικό του Φωτός
Προσωπικό λέσχης
Μου αρεσει πολυ: Μια φιλη μου :))))

Επισης μου αρεσει ο Φλεβαρης. Σημερα παρατηρησα μια ευχαριστη αλλαγη στην ατμοσφαιρα, μια μικρη ανοιξιατικη ευφορια που δεν μπορουσα να εξηγησω. Και τοτε θυμηθηκα οτι αυτο ακριβως το εχω ξανανιωσει τετοια εποχη περσι, προπερσι κλπ.


Δεν μου αρεσει: Που στα ελληνικα για να δωσουμε εμφαση προσθετουμε ν πριν το d και g σε ξενες λεξεις εκει που δε χρειαζεται. Πχ. "ρομαντική κομενννντί" (ενω ειναι comedie, και οχι [δ]comendie[/δ]). Απο την αλλη, το δεχομαι σαν μηχανισμο της γλωσσας. Στα κυπριακα ειναι πολυ πιο εντονο, και μαλιστα στην αρχη της λεξης (πχ. ννννντουλαπι, μμμμπυρα)
Λεξεις που αρχιζουν απο nd-, ng-, mb- εχω δει μονο στα κυπριακα και σε αφρικανικες γλωσσες, βλ. Σουαχιλι
 
Last edited:
Μου αρέσει η υπογραφή της Μεταλλαγμένης. Είναι συντρόφισσα στον κόλλημα :)))

Μου αρέσει πολύ μια φίλη μου και της αρέσω και γώ. Μα πως αλλιώς θα ήμασταν τοσο φίλες :φρύδια:
 
Top