Λογοτεχνικά «Hangover»



Αφορμή για ετούτο εδώ το νήμα στάθηκε το βιβλίο του Hans Fallada «Ο πότης» (1950) που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κίχλη σε μετάφραση της Έμης Βαϊκούση. Διαδραματίζεται στη δεκαετία του ’30, οπότε η ανίσχυρη Δημοκρατία της Βαϊμάρης έχει υποχωρήσει, αφού πρώτα έχει πνιγεί στο αίμα η «κόκκινη» εκδοχή του σοσιαλισμού, με τη δολοφονία της Ρόζας Λόξεμπουργκ.

Το μυθιστόρημα σε ταξιδεύει στο εσωτερικό σύμπαν ενός αλκοολικού, αλλά και στον εξωτερικό κόσμο της ετερόκλητης ανθρωπογεωγραφίας της φυλακής και του φρικτού ασύλου των οποίων ο ήρωας Έρβιν Ζόμερ έγινε τρόφιμος σε μια Γερμανία η οποία αναδιπλώνεται στον εαυτό της μέσω της εθνικοσοσιαλιστικής λύσης, μεσούσης της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, με μητροπολιτικό κέντρο το αμερικάνικο κραχ.
Ο αλκοολισμός αποτελεί τη μοναδική διέξοδο σ’ ένα πολιτικό και κοινωνικό εν βρασμώ περιβάλλον, το οποίο αποβάλλει όλες τις εξαιρέσεις.

Το δεύτερο μεγάλο βιβλίο του παραγνωρισμένου γερμανού συγγραφέα που κυκλοφορεί στα ελληνικά απ’ όταν τον ανακάλυψε ξανά ο αγγλοσαξονικός κόσμος το 2009, είναι σε μεγάλο βαθμό αυτοβιογραφικό. Ο Φάλαντα άρχισε να γράφει το βιβλίο το 1944, τρία χρόνια πριν τον θάνατό του σε ναζιστικό ίδρυμα, αποκρυπτογραφικά. Η μορφίνη και το αλκοόλ τον είχαν εξοντώσει. Ο θάνατος του επήλθε σε αναπηρικό καροτσάκι, σε σχολικό ίδρυμα-νοσοκομείο του Βερολίνου.

Ο Χανς Φάλαντα (λογοτεχνικό ψευδώνυμο του Rudolf Ditzen) γεννήθηκε το 1893 στο Γκράιφσβαλντ. Παρέμεινε δημοφιλής συγγραφέας στη Γερμανία και μετά τον θάνατο του, ωστόσο ορισμένα ανέκδοτα έργα του θεωρείται ότι χάθηκαν ή πουλήθηκαν, εν μέρει εξαιτίας της αμέλειας και εν μέρει του εθισμού στα ναρκωτικά της δεύτερης γυναίκας και μοναδικής κληρονόμου του Ulla Losch. Η ανάδυση του σημαντικού αυτού συγγραφέα όπως προανέφερα, έγινε το 2009, όταν ο αμερικάνικος εκδοτικός οίκος Melville House Publishing εξέδωσε και πάλι στα αγγλικά τα βιβλία του “Litte Man What Now?”, “The Drinker” και “Every Man Dies Alone”, που γνώρισαν, στη συνέχεια μεταφράσεις σε πολλές γλώσσες.

Εσείς έχετε υπ’ όψιν σας άλλους συγγραφείς που να "εναρμοστήκαν" δημιουργικά με το πάθος τους, χαρίζοντας σε εμάς τους αναγνώστες ανάλογα λογοτεχνικά "hangover" ?
 
Ο μέγας Ντοστογιέφσκι με τον "Παίκτη" του. Διεισδύει βαθιά στην ψυχοσύνθεση του τζογαδόρου.
Όντας ο ίδιος τζογαδόρος μέγιστος, δημιουργεί ένα αξεπέραστο ψυχογράφημα για το πάθος του.
Αποτυπώνει στο χαρτί το αυτοκαταστροφικό του πάθος, με μεγάλη ακρίβεια λόγω της γνώσης του αντικειμένου.
 
Για τον Τσαρλς Μπουκόφσκι ισχύει το ίδιο ή λαθεύω? Πότης και χαμένο κορμί. Κι από Ελληνες, μου ήρθε στο νου ο Ταχτσής.
 
Top