Λεονάρδο Παδούρα (Leonardo Padura): "Ο άνθρωπος που αγαπούσε τα σκυλιά"

  • 498
  • Τίτλος: Ο άνθρωπος που αγαπούσε τα σκυλιά
    Πρωτότυπος τίτλος:El hombre que amaba a los perros
    Συγγραφέας: Λεονάρδο Παδούρα (Leonardo Padura)
    Γλώσσα: Ελληνικά
    Μετάφραση: Κώστα Αθανασίου
    Εκδόσεις: Καστανιώτη
    Έτος πρώτης έκδοσης: 2009 (Ισπανικά)
  • Έτος έκδοσης στα Ελληνικά 2011
    Αριθμός σελίδων: 685
  • ISBN: 978-960-03–5374-7
Το βιβλίο έχει αναφερθεί στο παρελθόν στη ΛτΒ, λογικό, αφού άλλωστε εκδόθηκε στα ελληνικά από τις εκδόσεις Καστανιώτη από το 2011, άρα μετράει ήδη σχεδόν δέκα χρόνια στην εγχώρια αγορά. Ωστόσο επειδή είναι το τελευταίο που διάβασα και που με συγκίνησε ιδιαίτερα, πήρα το θάρρος να κάνω την παρουσίασή του, αφού δεν έχει μέχρι τώρα γίνει στη ΛτΒ.


Πρόκειται για ένα μεγάλο σε όγκο μυθιστόρημα του γνωστού Κουβανού συγγραφέα Λεονάρδο Παδούρα.


Το βιβλίο ξεκινάει από τη γνωστή δολοφονία του Λιεβ Νταβίντοβιτς, κατά κόσμο Λεόν Τρότσκι, στις 22 Αυγούστου του 1940 στο Μεξικό, χτυπημένου στο κεφάλι με μία ορειβατική σκαπάνη (πιολέ) που όπλισε το χέρι του δολοφόνου του.


Με εκκίνηση το βίαιο αυτό θάνατο, ο συγγραφέας ξεδιπλώνει τις ιστορίες - βιογραφίες τριών ανθρώπων που σχετίστηκαν μεταξύ τους. Πρόκειται για τον ίδιο τον Τρότσκι και την ύστερη περίοδο της ζωής του από το 1930 οπότε και εξορίζεται από την ΕΣΣΔ, για τον δολοφόνο του, τον Ραμόν Μερκαντέρ, έναν Καταλανό κουμουνιστή εκπαιδευμένο από τις σοβιετικές μυστικές υπηρεσίες για αυτόν ακριβώς το σκοπό, και για το νεαρό Κουβανό συγγραφέα Ιβάν. Ο τελευταίος είναι αυτός που γίνεται κοινωνός των γεγονότων που συνέδεσε τη μοίρα των δύο πρώτων (δεν θα αποκαλύψω πως).


Πρόκειται για τρεις ιστορίες με πολλή και έντονη δράση, τραγικές για διαφορετικούς λόγους, οι οποίες συμπλέκονται σταδιακά μέσα στη ροή του βιβλίου. Μέσα από αυτές ξεδιπλώνονται γεγονότα που συνέβησαν στην Ευρώπη στα πρόθυρα του Β’ Παγκοσμίου, στην σπαραγμένη από τον εμφύλιο Ισπανία - κυρίως τη Βαρκελόνη, αλλά και το Παρίσι, στη σκληρή περίοδο της Σοβιετικής Ένωσης υπό τον Στάλιν (αλλά και αργότερα) - κυρίως στη Μόσχα, στο Μεξικό στο τέλος των 30ς και στη Κούβα των δεκαετιών του 1970 - 2000. Στο βιβλίο παρελαύνουν ιστορικά γεγονότα, γνωστά και άγνωστα, αλλά και γνωστά πρόσωπα της ιστορίας, όπως ο Λένιν και ο Στάλιν (φυσικά), ο Τζ. Όργουελ, η Φρίντα Κάλο, η Πασιονάρια, ο Μαξίμ Γκόργκι, ο Μπουχάριν, η κατά καιρούς αυλή του Στάλιν (Γιάκοντα, Μπέρια κλπ), ιστορικοί μπολσεβίκοι (Ζινόβιεφ, Καμένεφ κλπ).


Η ανάλυση των συναισθημάτων των τριών ηρώων και της προσωπικότητας τους είναι βαθιά και αριστοτεχνική. Εκτός αυτού, το μυθιστόρημα είναι μία έντονη κριτική στο πως λειτούργησε ο Υπαρκτός Σοσιαλισμός, για τον άνθρωπο και την ευημερία του. Στο πως το όνειρο της Κουμουνιστικής επανάστασης για μια δίκαιη κοινωνία μετατράπηκε σε μία ουτοπία και μία απάνθρωπη κοινωνία. Είναι μία κριτική, φορτισμένη συναισθηματικά, λόγω της καταγωγής και των βιωμάτων του συγγραφέα (που έζησε και ζει αυτό το σύστημα στο πετσί του).


Προσωπικά πιστεύω πως έχει μέσα έντονα το βιωματικό στοιχείο του συγγραφέα, αφού ο Ιβάν, ο ένας εκ των ηρώων του μυθιστορήματος είναι βάσει της αφήγησης ένας συγγραφέας (έστω αποτυχημένος και παρηκμασμένος) με βιολογική ηλικία κατά πέντε χρόνια μεγαλύτερη από τον Παδούρα και έχει ίδια βιώματα ζωής στην Κούβα, αλλά κυρίως λόγω της συναισθηματική φόρτισης που βγάζει για την εξέλιξη των καταστάσεων στην Κούβα (π.χ. τη στέρηση και την πείνα της δεκαετίας του 1990).

Παρότι σε μεγάλο βαθμό αναφέρεται σε γνωστά ως προς την κατάληξη γεγονότα, πρόκειται για ένα συναρπαστικό από κάθε άποψη μυθιστόρημα που κρατάει το ενδιαφέρον του αναγνώστη αμείωτο μέχρι και τις τελευταίες αράδες του ογκώδους μεγέθους του. Η εξέλιξη της ιστορίας είναι μη γραμμική χρονικά και η αφήγηση είναι κυρίως σε τρίτο πρόσωπο αλλά και δευτερευόντως, στα σημεία της αφήγησης του Ιβάν, σε πρώτο. Ωστόσο, τίποτε από αυτά δεν δημιουργεί πρόβλημα στην κατανόηση. Η γραφή είναι ως επί το πλείστο σχετικά απλή, αλλά σε κάποια σημεία γίνεται λίγο “υπερβολικά φτιασιδωμένη” (για τα γούστα μου). Επίσης σε σημεία υπάρχουν επαναλήψεις σκέψεων των πρωταγωνιστών που παρότι δείχνουν υπερβολικές (ίσως και κουραστικές σε σημεία) δεν λειτουργούν εις βάρος της συνολικής εντύπωσης, αλλά δίνουν συναισθηματική ένταση.

Θα το έλεγε κανείς ευανάγνωστο, αλλά όχι εύκολο και εύπεπτο βιβλίο, συναρπαστικό στην πλοκή του και την ανάλυση των χαρακτήρων του. Σίγουρα το συστήνω ανεπιφύλακτα. Θα ταξιδέψετε σε πολλές εποχές, τόπους και καταστάσεις και θα νιώσετε πολλά συναισθήματα διαβάζοντάς το.
 
Last edited:
@ΚρίτωνΓ Μπράβο για την εξαιρετική παρουσίαση. :πάνω: Έχω στη λίστα μου τους Αιρετικούς του Παδούρα για τους οποίους έχω διαβάσει επίσης πολύ καλά σχόλια.
 
Σ' ευχαριστώ @Ιαβέρης . Είναι το πρώτο βιβλίο του Παδούρα που διαβάζω και σίγουρα μου έχει ξυπνήσει το ενδιαφέρον να διαβάσω και άλλα του βιβλία.
 
Top