Κάρολος Ντίκενς (Charles Dickens): "Τα δύσκολα χρόνια"

[Απόλλων Θηρευτής]

Τίτλος: Δύσκολα χρόνια
Ξενόγλωσσος τίτλος: Hard times
Συγγραφέας: Κάρολος Ντίκενς (Charles Dickens)
Εκδότης: Ι. Ζαχαρόπουλος
Έτος έκδοσης: 2010
Μετάφραση: Γεωργία Αλεξίου (Γοργώ)
Αριθμός σελίδων: 510
Είδος: Μυθιστόρημα

Εκτός από τα εργοστάσια παραγωγής προϊόντων, υπάρχουν και τα εργοστάσια παραγωγής συνειδήσεων. Τέτοια, μπορεί να είναι κάποια σπίτια, ακόμα και κάποια σχολεία. Στα μέν σπίτια, οι γονείς γαλουχούν τα παιδιά τους στον πραγματισμό, στερώντας τα από κάθε ονειροπόληση και φαντασία. Αφαιμάζουν τις παιδικές ψυχές, στεγνώνοντάς τες από κάθε τι που δεν είναι πράξη, αριθμός ή αποτέλεσμα. Στα σχολεία, τυχαίνει να είναι δάσκαλοι, οι ίδιοι αυτοί γονείς, άρα το αποτέλεσμα θα είναι το ίδιο: Το παιδί (προϊόν), που παρήχθει για να εξυπηρετήσει τους σκοπούς του κράτους, της υψηλής κοινωνίας ή του κεφαλαίου.
Τι θα συμβεί στα παιδιά αυτά όταν μεγαλώσουν; Πως θα αντιμετωπίσουν τον έρωτα; Πως θα φερθούν με συμπόνια σε κάποιον που έχει ανάγκη; Πως, με ποιόν τρόπο, θα ξεπεράσουν τις σκοπέλους της ίδιας τους της συμπεριφοράς στους συνανθρώπους τους;
Ο Ντίκενς εδώ δεν γράφει μυθιστόρημα, γράφει ένα ψυχογράφημα. Ψυχογράφημα για τα παιδιά που μεγάλωσαν με τον πραγματισμό και την αδιαφορία για το συναίσθημα. ψυχογράφημα και για τους δασκάλους / γονείς τους. Και τον πίνακα του γραφήματος τον πλαισιώνει η ζωή! Φυσικά, η κατάρρευση δεν θα αργήσει, ο όγκος των ερειπιων θα πνίξει την ζωή τους. Όπως η πλυμηρίδα σκεπάζει τα ξεραμένα χόρτα και τα βότσαλα, έτσι και η ίδια η ζωή με την ποικιλομορφία της, θα σκεπάσει την αδιαφορία.
Πως θα αισθανθεί ο πατέρας μπροστά στην δυστυχία των παιδιών του; Τι θα πεί, όταν ανακαλύψει τα μεγάλα του λάθη; Πως έρχεται εν τέλει η εξιλέωση; Με τον θάνατο; Την φυλακή; Την αγάπη; Τα συμπεράσματα δικά μας!

 

[Ιαβερης]

Εγω το εχω διαβασει πριν μερικα χρονια ( αν θυμαμαι καλα το ειχε προσφορα η Κυριακατικη Ελευθεροτυπια) και θυμαμαι οτι μου αρεσε. Βεβαια, δεν το συγκρινω με τον '' Ολιβερ Τουιστ'' ή τις '' Μεγαλες Προσδοκιες'', κατα την γνωμη μου ειναι κατωτερο απο αυτα αλλα και παλι δεν απογοητευει.

 

[Νικος γκ]

Είναι ένα πολύ καλό βιβλίο κατά την γνώμη μου.

Μου άρεσε που μας έδειξε με ποιους τρόπους μεγάλωσαν οι ήρωες και το πόσο σημαντικό ρόλο έπαιξε η ανατροφή που πήραν, στη μετέπειτα ζωή τους.
Μια απόδειξη, για την πολλή μεγάλη επιρροή που ασκούν οι γονείς και οι δάσκαλοι στην διαμόρφωση του χαρακτήρα.

Με κούρασε κάπου στην μέση, αλλά προς το τέλος ανεβάζει στροφές και σε κρατάει σε αγωνία.
Σίγουρα θα ήθελα να ξανά διαβάσω Ντίκενς.

 

[Μελουζίνα]

Μου άρεσε αυτό το βιβλίο. Το είχα διαβάσει πριν 2 περίπου χρόνια και μου έκανε καλή εντύπωση. Η εμμονή του πατέρα στον πραγματισμό και οι επιπτώσεις που είχε αυτό, ειδικά στα παιδιά του, έκαναν την ιστορία ενδιαφέρουσα και με έκανε να αναλογιστώ πολλά πράγματα από μια άλλη σκοπιά. Εκτός από αυτό, ο Ντίκενς μου αρέσει και μάλιστα απέδειξε για άλλη μια φορά ότι δεν με απογοήτευσε.

 

[Κουμφ φου τσε]

Εξαιρετικό βιβλίο, ευκολοδιάβαστο, με εξαιρετικά αντιπαθής (Μπάουντερμπάη) αλλά και ιδιαίτερα συμπαθής (Κύριος Στέφανος, Σίση) χαρακτήρες. Ενδιαφέρουσα πλοκή αν και να πω την αμαρτία μου το τέλος ήταν λίγο προβλέψιμο. Όπως και να χει το συνιστώ ανεπιφύλακτα.