Εντουάρ Λεβέ (Edouard Leve): Αυτοπροσωπογραφία (Autoportrait)

Συγγραφέας: Εντουάρ Λεβέ (Edouard Leve)
Τίτλος: Αυτοπροσωπογραφία
Πρωτότυπος τίτλος: Autoportrait
Μετάφραση: Αχιλλέας Κυριακίδης
Εκδόσεις: Όπερα
Έτος έκδοσης: 2015 (Δεκέμβριος)
Έτος πρώτης έκδοσης: 2005 (Γαλλικά)
Διαστάσεις: 21x13
Αριθμός σελίδων: 112
ISBN: 9789608397675



Θραύσματα είναι αυτό το βιβλίο.
Θραύσματα σκέψης, ζωής, αναμνήσεων. Γραφή αποσπασματική, σε πρώτο επίπεδο χωρίς συνοχή. Μέχρις εκεί, ομως. Του κειμένου δεν του λείπει συνοχή. Το χαρακτηρίζω ως κειμενο διότι δεν υπάγεται ούτε στο μυθιστόρημα, ούτε στην ποίηση. Δεν ειναι νουβέλα, δεν είναι διήγημα. Ειναι προτάσεις, σύντομες, κοφτές. Ειναι εικόνες απ' όλη την Ευρώπη, ο απόηχος της νύχτας, το βραδινό μούχρωμα, το δείλι. Είναι γοητευτικό, καθιστά τον συγγραφέα ερωτεύσιμο. (!!)

Με γοήτευε πάντα αυτό το στυλ γραφής, το οποίο μου είναι γνώριμο, μόνο που αδυνατώ να θυμηθώ απο ποιον. Το ζηλέυω, για μια σειρά λογων: αποδεικνύεται η ικανότητα του πλήρους περιεχομένου και νοήματος μέσω λιτών και μικρών προτάσεων. Μου θυμίζει την εποχή του μπλόγκινγκ (μου ή άλλων). Έχει σπιρτάδα. Αν κάποιος αρνηθει την αχνή και μακρινη συγγένεια με τους συγγραφεις OuLiPo, μάλλον δε διαβάζει προσεκτικά. Θυμήθηκα την ανάγνωση της Σαββατογεννημένης, της Κάραλη: Αμφότερα, θα ήθελα να τα καταπιώ.

Μου άρεσε πάρα πολύ αυτό το βιβλίο. Πάρα πάρα πολύ. Γι' αυτο και τα πέντε αστεράκια στο GR:


  • Γιατι πέρασα πάρα πολύ καλά μαζί του.
  • Γιατι, απο τις 96 περιπου σελίδες, το 1/3 θα μπορούσα να το είχα γράψει εγώ. Θα μπορούσε να ειναι η δική μου φωνή, οι δικες μου σκέψεις, οι δικές μου εμμονές, οι δικές μου απόψεις, τα δικά μου αποθηκευμένα. Διατυπωμένες πιο ευγλωττα, πιο συνοπτικά.
  • Γιατι περιέχει εκείνες τις δόσεις γέλιου, θλιψης, πίκρας, χαρμολύπης κι ευθυμίας που στεναχωριέσαι, όταν το βιβλίο τελειώνει.
  • Γιατί θα μπορούσε να συνεχίζει γι' άλλες τόσες κι άλλες τόσες σελίδες, χωρίς να με κουράσει, αλλά δεν το έκανε.
  • Γιατί ειναι μαύρο, δεν ειναι μακάβριο, δεν είναι σαχλορομαντικό, είναι ειλικρινές, είναι, ίσως (σε μια κρίση να ειμαι δικαιη), τόσο δα επιτηδευμένο (δεν το ορΓίζομαι, κι όλας).
  • Γιατί, για άλλη μια φορά, ο Αχιλλέας Κυριακιδης τα σπάει.
  • Γιατι έχει ρυθμό, έχει "αυτό το κάτι που θέλω, που θα με κάνει σαν τρελή να σε θέλω" :)))).
  • Γιατί ειναι αυτοβιογραφικό χωρίς να είναι αυτοβιογραφία.
Ναι.

(Αδυνατώ να ξεχωρίσω κάτι ώστε να το παραθέσω.)

Υγ. Φυσικά, αυτοκτόνησε.
 
Γιατι, θα μπορούσα να το είχα γράψει εγώ.
Μου έχει τύχει αυτό σε βιβλίο και πραγματικά μου άρεσε πολύ.
Το Υγ. με απογοήτευσε
Πολύ καλή παρουσίαση (!!!), οπωσδήποτε είναι στα μελλοντικά μου σχέδια για ανάγνωση.:))) Οπωσδήποτε!
 
Υγ. Φυσικά, αυτοκτόνησε.
Η σουρεαλιστική πραγματικότητα που ζούμε δεν είναι για όλους τελικά...:ωιμέ:

Κάποιοι άνθρωποι επηρεάζονται τελείως διαφορετικά από γεγονότα και καταστάσεις που σε εμάς φαίνονται ασήμαντα...
 
:):)
Χθες, εξαιτιας αναπάντεχου νέου στη δουλεια, περασα από την εντονότατη θλιψη στο μεγάλο θυμο. Εξου και το ολιγον σεντιμεντάλ υφος..
Ομως, πραγματικα τι φχαριστήθηκα αυτκ το βιβλίο και το αξιολογώ ψηλα.
 
Το διάβασα. Μ' έκανε σμπαράλια. Η γραφή του μου έφερε για λίγο στο νου τους Μπέρνχαρντ και Σελίν, όμως μόνο για λίγο. Πολύ πετυχημένος ο τίτλος, παρμένος από τη ζωγραφική. Είναι πολύ έντιμος. Αναρωτιέμαι αν μπορεί να υπάρξει ένα απολύτως έντιμο κείμενο. Το γεγονός ότι αυτοκτόνησε πλανιόταν σαν ένα μαύρο σύννεφο καθ' όλη την ανάγνωση. (Έγραφε ότι εκτιμούσε ότι θα πεθάνει στα 85 - κρίμα που έπεσε τόσο έξω) Μεγάλος κίνδυνος (και ευκαιρία συνάμα) η κατάθλιψη. Η σχέση του με το κάπνισμα, το πιάνο και το τσέλο είναι πανομοιότυπη με τη δική μου. Αν αρχισω με τις ομοιότητες θα έγραφα ολόκληρο σεντόνι. Θα ήθελα κι εγώ να γράψω έτσι, όμως τώρα δεν μπορώ γιατί πρόλαβε εκείνος το copyright. Ίσως το κάνω και φυλάξω το κείμενο στο συρτάρι μου. Και μετά το θάνατό μου τι; Μεγάλο θέμα. Πάντα με απασχολούσε η δυνατότητα ενός απολύτως έντιμου κειμένου. Ένα τέτοιο κείμενο μπορεί να είναι επικίνδυνο. Από την ώρα που το τελείωσα, σήμερα το πρωί, πιάνω τον εαυτό μου να σκέφτεται με τον ίδιο θραυσματικό τρόπο, συνεχίζοντας αυτό το παιχνίδι, ας το πω έτσι.
Άνοιξε μια πόρτα με αυτό το ύφος και σίγουρα θα υπάρξει και συνέχεια. Από άλλον, βέβαια.
Ευχαριστώ Έλλη.
 
Πολύ χαιρομαι που σου αρεσε(===>>κουνάω ουρά απο τη χαρά μου).
Όταν δεησει η wind και μου στείλει ρουτερ, θα τα πούμε αναλυτικότερα!
:)
 
Top