Αντόνιο Ταμπούκι (Antonio Tabucchi) : "Έτσι ισχυρίζεται ο Περέιρα" ["Sostiene Pereira"]

Πεταλούδα

Θαλασσογέννητη Ελπίδα των Ηλιόμορφων Ονείρων
Προσωπικό λέσχης


Τίτλος: Έτσι ισχυρίζεται ο Περέιρα
Πρωτότυπος τίτλος: Sostiene Pereira
Συγγραφέας: Αντόνιο Ταμπούκι (Antonio Tabucchi)
Μετάφραση: Ανταίος Χρυσοστομίδης
Εκδόσεις: Άγρα
Έτος έκδοσης: 2010
Έτος πρώτης έκδοσης: 1994 (Ιταλικά)
ISBN: 978-960-325-810-0


Η ιστορία διαδραματίζεται στην Λισαβόνα το 1938, όπου η χώρα κυβερνάται από την δικτατορία του Σαλαζάρ. Ο ήρωας του βιβλίου, ο Περέιρα, είναι ένας ηλικιωμένος δημοσιογράφος, που πλέον έχει αναλάβει καθήκοντα διευθυντή, στην πολιτιστική σελίδα μιας καθεστωτικής εφημερίδας, της Λισμπόα. Ψάχνοντας ένας βοηθό που θα γράφει την στήλη με τις νεκρολογίες (μέσα στο βιβλίο υπάρχουν αποσπάσματα κάποιων βιογραφιών γραμμένες από τον μελλοντικό συνεργάτη του) , γνωρίζεται με έναν νεαρό επαναστάτη, που θα του αλλάξει την ζωή.

Ο Περέιρα, είναι ένας άνθρωπος με προβλήματα υγείας λόγω της ηλικίας του, παχουλός, με λιγοστούς φίλους, χήρος που μιλάει συχνά στο πορτρέτο της γυναίκας του και φιλήσυχος. Γνωρίζει με έναν αδιόρατο τρόπο ότι δεν πάνε καλά τα πράγματα στην χώρα του, αλλά η δουλειά του και η ζωή του φαίνεται ότι δεν επηρεάζεται από όλα αυτά. Έχει την καθημερινή του ρουτίνα, γραφείο - σπίτι, κάνει διάλειμμα σε ένα συγκεκριμένο καφέ, πίνει πολλές λεμονάδες και τρώει πολλές αρωματικές ομελέτες. Η ζωή του, αλλά και η συμπεριφορά του, ακολουθούν ένα κατασταλαγμένο μοτίβο χρόνων. Αυτός είναι, τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο.
Η γνωριμία του με τον νεαρό, αρχικά τον προβληματίζει λίγο, αλλά προσπαθεί να μην επηρεάσει την πεπατημένη ροή της ζωής του. Ανησυχεί λίγο γι αυτόν, λόγω ηλικίας τον νιώθει σαν τον γιο που μπορεί να είχε, και τον βοηθάει μέχρι εκεί που ο ίδιος δεν θα αντιμετωπίσει προβλήματα. Αυτή όμως η επαφή, με έναν άνθρωπο τελείως διαφορετικό από εκείνον, φέρνει κάποιες αδιόρατες αλλαγές στον τρόπο σκέψης του.

Ο Ταμπούκι, μέσα από έναν καθημερινό άνθρωπο που κοιτάει την δουλειά του, καταφέρνει να μας περάσει με έναν ήσυχο τρόπο το κλίμα της εποχής. Ένας ηλικιωμένος, χωρίς «τσαγανό», που ζει κλεισμένος στο καβούκι του, χωρίς το σθένος και την προοπτική του επαναστάτη, αναγεννιέται χωρίς να το καταλαβαίνει με την επαφή του με τον νεαρό. Αυτή η αργή αλλαγή του, θα επιφέρει μια πορεία στην ζωή του που θα σε ξαφνιάσει, αλλά και που θα σε κάνει να θαυμάσεις στο τέλος αυτόν τον ήσυχο άνθρωπο.

Είναι το δεύτερο βιβλίο του Α. Ταμπούκι, που διαβάζω ( το πρώτο ήταν το «Η χαμένη κεφαλή του Νταμασένου Μοντέιρου») και βρίσκω ενδιαφέρον που καταφέρνει μέσα από τις ιστορίες του να περάσει ερωτήματα και να προβληματίσει. Εδώ, μέσα από τον ψυχισμό του Περέιρα, αναλογίστηκα πόσο λυτρωτικό είναι να αφήνουμε τον εαυτό μας ελεύθερο να αλλάζει και συνάμα πόσο ελπιδοφόρο για το πόση δύναμη ψυχής κρύβουμε μέσα μας.

"Ακούστε, δεσποινίς, απάντησε, εγώ δεν είμαι ούτε με τους δικούς σας ούτε με τους δικούς τους, προτιμώ να είμαι με τον εαυτό μου, άλλωστε δεν ξέρω ποιοι είναι οι δικοί σας και ούτε θέλω να μάθω, εγώ είμαι ένας δημοσιογράφος και ασχολούμαι με την κουλτούρα, μόλις τελείωσα την μετάφραση ενός διηγήματος του Μπαλζάκ, προτιμώ να μην ξέρω τίποτε από τις ιστορίες σας, εγώ δεν είναι ρεπόρτερ. Η Μάρτα ήπιε μια γουλιά πορτό και είπε: εμείς δεν δίνουμε υλικό για ρεπορτάζ, κύριε Περέιρα, αυτό θα ήθελα να το καταλάβετε, εμείς ζούμε την Ιστορία."
 
Last edited by a moderator:
Top