Funny...
Αναζήτηση: Εργοστάσιο εφιαλτών του Thomas Ligotti σε ηλεκτρονική μορφή
- Thread starter Μονοχρωματικός
- Start date
Καλησπέρα! Ψάχνω κι εγώ το βιβλίο και δυστυχώς δεν υπάρχει σε κανένα παλαιοβιβλιοπωλειο στο κεντρο της Αθήνας :/ Θα το εκτιμούσα ιδιαίτερα κάποιος μπορούσε να μου το στειλειι
Κυκλοφόρησε μια συλλογή διηγημάτων του Λιγκότι από εκδόσεις Κίχλη, για όσους ενδιαφέρονται.
Θυμάμαι, όταν πρωτοβγήκε αυτή η ελληνική έκδοση του βιβλίου, έναν φίλο μου να μου το δείχνει και να μου το παινεύει.
Πού να φανταζόμουν τότε πως δεν θα επανεκδιδόταν και ακόμη κι έπειτα από δύο δεκαετίες και πλέον θα κατέληγε ένα από τα πιο πολυπόθητα και αναζητούμενα βιβλία.
Πού να φανταζόμουν τότε πως δεν θα επανεκδιδόταν και ακόμη κι έπειτα από δύο δεκαετίες και πλέον θα κατέληγε ένα από τα πιο πολυπόθητα και αναζητούμενα βιβλία.
Ποιος το περίμενε, πουλάει σα ζεστή τυρόπιτα ο Λιγκότι
Ο Κος Tibet πάντως είναι μεγάλος οπαδός του
Ο Κος Tibet πάντως είναι μεγάλος οπαδός του
Κ όμως, εδώ είσαι λάθος. Όχι δεν θα μιλήσω για την καταστροφική σφολιάτα, διότι υπάρχει πάντα και η κουρού, που σώζει - ό,τι βέβαια μπορεί να σωθεί.
Θέλω να σημειώσω αυτό που έγραφε ο Ρολάντ Μπαρτ, νομίζω στο Ο Καπιταλισμός με μάτια sanpaku, όπου πάνω κάτω ισχυρίζεται ότι "όταν το αντικείμενο της τέχνης γίνεται φετίχ, δεν μπορεί να αντιστοιχούν σε αυτό αξιολογικά επίθετα, λ.χ. ένα "ψυχρό" βιβλίο, ένα "κρύο" βλέμμα, καθώς η προσέγγισή του μέσα από τον Φετιχισμό δεν επιτρέπει κάτι τέτοιο. Η εμπορική διάσταση του υλικού καταργεί το αυθύπαρκτο με συνέπεια το μοναδικό να γίνεται μαζικό, κ ο θεατής/ακροατής/αναγνώστης να γίνεται ένας πυγμαίος που στην οικονομία κλίμακας εγκαταλείπει το σκαμπό του για να αντιμετωπίσει το φετίχ του από το έδαφος"
Σε καμία περίπτωση όμως ο μεγάλος Γάλλος 68άρης δεν μας απαγορεύει να αντιμετωπίσουμε ένα έργο τέχνης σαν μια τυρόπιτα
Θέλω να σημειώσω αυτό που έγραφε ο Ρολάντ Μπαρτ, νομίζω στο Ο Καπιταλισμός με μάτια sanpaku, όπου πάνω κάτω ισχυρίζεται ότι "όταν το αντικείμενο της τέχνης γίνεται φετίχ, δεν μπορεί να αντιστοιχούν σε αυτό αξιολογικά επίθετα, λ.χ. ένα "ψυχρό" βιβλίο, ένα "κρύο" βλέμμα, καθώς η προσέγγισή του μέσα από τον Φετιχισμό δεν επιτρέπει κάτι τέτοιο. Η εμπορική διάσταση του υλικού καταργεί το αυθύπαρκτο με συνέπεια το μοναδικό να γίνεται μαζικό, κ ο θεατής/ακροατής/αναγνώστης να γίνεται ένας πυγμαίος που στην οικονομία κλίμακας εγκαταλείπει το σκαμπό του για να αντιμετωπίσει το φετίχ του από το έδαφος"
Σε καμία περίπτωση όμως ο μεγάλος Γάλλος 68άρης δεν μας απαγορεύει να αντιμετωπίσουμε ένα έργο τέχνης σαν μια τυρόπιτα
μεγάλος οπαδός του
Μετά την μπανάνα η τυρόπιτα θα είναι το μικρότερο κακο στην τέχνη. Εγώ βέβαια δεν προσβλήθηκα για την τυρόπιτα αλλά στην παρομοίωση ενός αρκετά θετικού πράγματος με κάτι τόσο πεσιμιστικο όσο το έργο του Ligotti. Προσπάθησα κάποτε να διαβάσω το γνωστό εργοστάσιο εφιαλτών. Η περιέργεια με υποκινουσε να συνεχίσω το διάβασμα αλλά δεν μπορούσα να αγνοήσω το dreadfulness που με έκανε να νοιώθω. Για τον Μπαρτ δεν μπορώ να μιλήσω επειδή το έργο του μου είναι άγνωστο.
Ναι κάπου το διάβασα. Εγώ βέβαια κατέληξα στο εργο του απο την σειρά true detective που καθώς λέγεται είναι επηρεασμένη από την φιλοσοφία του Ligotti, τον κίτρινο βασιλιά και τον Bierce. Ίσως όχι με αυτήν την σειρά
Ε άρα καλός είναι αφού πέτυχε να μεταδώσει αυτό που θέλει να μεταδώσει.
Είχα αρχίσει κάποτε το The Conspiracy against the human race, αλλά μου φάνηκε επιτηδευμένο και όχι τόσο πρωτότυπο. Νομίζω όλα αυτά τα έκανε καλύτερα ο Σόπενχάουερ, συν το ότι ήταν κ womanizer - νομίζω δλδ. Δεν θυμάμαι να έχει καθόλου χιούμορ - ο Λιγκότι δλδ. Τεσπά, de coloribus κλπ non disputandum.
Αλλά κ τον Τιμπέτ τον βρίσκω λίγο εκκεντρικό - έχει δώσει βέβαια αριστουργήματα όπως το Thunder Perfect Mind, το Soft Black Stars, κ άλλα των οποίων τον τίτλο δεν θυμάμαι πλέον. Κάτι θα βρήκε στον Λιγκότι. Κάτι αντίστοιχο με αυτό που βρήκε στον Aickman κ έγραψε το Niemandswasser, κομμάτι πάνω σε μία μικρή ιστορία του Aickman (τη διάβασα, μου άρεσε, αν κ γενικά ούτε ο Aickman μου έκανε κλικ, ίσως βαριέμαι κάπως αυτές τις ιστορίες με φαντάσματα κλπ κλπ). Νομίζω κ τον Aickman κάπου στην ίδια κατηγορία τον εντάσσουν με τον Λιγκότι.
Ναι για το Τρου Ντετέκτιβ το έχω διαβάσει κ εγώ ότι επηρεάστηκε κλπ, ωραίος μεν ο Μάθιου αλλά οκ κάπου το έχασε κ αυτός στο σενάριο, τεσπά τίμια προσπάθεια.
(Τον Μπαρτ ούτε κ εγώ τον έχω διαβάσει, τουλάχιστον το συγκεκριμένο, που δεν νομίζω να υπάρχει δλδ κιόλας, ήταν μία μικρή προσπάθεια να μιμηθώ τις μαλακίες που έγραφαν όλοι αυτοί οι τύποι στα 60s που ήταν γενικά μετά-)
Είχα αρχίσει κάποτε το The Conspiracy against the human race, αλλά μου φάνηκε επιτηδευμένο και όχι τόσο πρωτότυπο. Νομίζω όλα αυτά τα έκανε καλύτερα ο Σόπενχάουερ, συν το ότι ήταν κ womanizer - νομίζω δλδ. Δεν θυμάμαι να έχει καθόλου χιούμορ - ο Λιγκότι δλδ. Τεσπά, de coloribus κλπ non disputandum.
Αλλά κ τον Τιμπέτ τον βρίσκω λίγο εκκεντρικό - έχει δώσει βέβαια αριστουργήματα όπως το Thunder Perfect Mind, το Soft Black Stars, κ άλλα των οποίων τον τίτλο δεν θυμάμαι πλέον. Κάτι θα βρήκε στον Λιγκότι. Κάτι αντίστοιχο με αυτό που βρήκε στον Aickman κ έγραψε το Niemandswasser, κομμάτι πάνω σε μία μικρή ιστορία του Aickman (τη διάβασα, μου άρεσε, αν κ γενικά ούτε ο Aickman μου έκανε κλικ, ίσως βαριέμαι κάπως αυτές τις ιστορίες με φαντάσματα κλπ κλπ). Νομίζω κ τον Aickman κάπου στην ίδια κατηγορία τον εντάσσουν με τον Λιγκότι.
Ναι για το Τρου Ντετέκτιβ το έχω διαβάσει κ εγώ ότι επηρεάστηκε κλπ, ωραίος μεν ο Μάθιου αλλά οκ κάπου το έχασε κ αυτός στο σενάριο, τεσπά τίμια προσπάθεια.
(Τον Μπαρτ ούτε κ εγώ τον έχω διαβάσει, τουλάχιστον το συγκεκριμένο, που δεν νομίζω να υπάρχει δλδ κιόλας, ήταν μία μικρή προσπάθεια να μιμηθώ τις μαλακίες που έγραφαν όλοι αυτοί οι τύποι στα 60s που ήταν γενικά μετά-)