Αγαπημένα αποσπάσματα από βιβλία

[Αθωα ανεμωνη]

Δυο αγαπημένα:

Είναι απίστευτος ο αριθμός των συστημάτων ηθικής και πολιτικής που ιδρύθηκαν με επιτυχία, λησμονήθηκαν, επανιδρύθηκαν και λησμονήθηκαν ξανά, για να επανεμφανισθούν λίγο αργότερα, γοητεύοντας και καταπλήσοντας πάντα τον κόσμο ωσάν να ήταν καινούργια, καταμαρτυρώντας όχι τη γονιμότητα του ανθρώπινου πνεύματος, αλλά την άγνοια των ανθρώπων. Alexis de Tocqueville, Άπαντα 1866 τομ ΙΧ σ. 125.

Ρώτησαν κάποτε οι κινέζοι ένα σοφό τι θα έκανε αν γινόταν βασιλιάς
- Θα αποκαθιστούσα το νόημα των λέξεων. Μόνο αυτό.
από το βιβλίο του jonathan Fenby Will China dominate in the 21sth century?

 

[Λίλιθ]

Μερικές φορές σκέφτομαι τη δύναμη της τέχνης και της μελέτης της τέχνης και τρομάζω. Μερικές φορές δεν καταλαβαίνω γιατί οι άνθρωποι αλληλοσκοτώνονται, ενώ μπορούν να ασχοληθούν με τόσα πράγματα. Κι άλλοτε σκέφτομαι ότι είμαστε πρώτα κακόβουλα όντα κι έπειτα ποιητές, οπότε δεν υπάρχει σωτηρία. Το πρόβλημα είναι ότι κανείς δεν έχει καθαρά τα χέρια του. Πολύ λίγοι, για την ακρίβεια. Ελάχιστοι.

Confiteor - Ζάουμε Καμπρέ

 

[Πεταλούδα]

"Το άκουγα σαν να ερχόταν από τον ουρανό αυτό το όνομα. Μόνο που ήτανε το καθαρτήριο. Ένας τόπος ετοιμοθάνατος, όπου έχουν πεθάνει μέχρι και τα σκυλιά και δεν υπάρχει πια ούτε ένα για να γαβγίσει στη σιωπήˈ όταν συνηθίσει κανείς την ανεμοθύελλα που φυσάει εκεί, το μόνο που ακούει είναι η σιωπή που υπάρχει σ΄όλες αυτές τις ερημιές. Κι αυτό σε τελειώνει."

"Θαρρώ πως με ρωτήσατε πόσα χρόνια έμεινα στη Λουβίνα, έτσι δεν είναι;... Η αλήθεια είναι πως δεν ξέρω. Έχασα την αίσθηση του χρόνου από τότε που μου ζαλίσανε το νου οι πυρετοίˈ πάντως θα πρέπει να ΄ταν μια αιωνιότητα... Κι εκεί ο χρόνος γίνεται πολύ μακρύς. Κανένας δε μετρά τις ώρες ούτε που νοιάζεται πως μαζεύονται τα χρόνια. Οι μέρες αρχίζουν και τελειώνουν. Μετά έρχεται η νύχτα. Μέρα και νύχτα μόνο ως τη μέρα του θανάτου, που εκεί πέρα είναι μια ελπίδα."

Ο κάμπος στις φλόγες, Χουάν Ρούλφο ​

 

[Αδριανός Ζωγράφος]

"Κάθε φυλή, κάθε τέχνη έχει την υποκρισία της. Ο κόσμος τρέφεται με λίγη αλήθεια και πολύ ψέμα. Το ανθρώπινο πνεύμα είναι αδύναμο, συμβιβάζεται δύσκολα με τη γυμνή αλήθεια: πρέπει η θρησκεία του, η ηθική του, οι πολιτικοί άντρες, οι ποιητές του, οι καλιτέχνες του να του την παρουσιάζουν τυλιγμένη με ψέματα. Τα ψέματα αυτά συνταιριάζονται με το πνέυμα της κάθε φυλής και ποικίλουν απο τη μία στην άλλη. Αυτά είναι που φέρνουν τόση δυσκολία στους λαούς για να καταλάβουν ο ένας τον άλλον και που με τόση ευκολία περιφρονούν ο ένας τον άλλο. Η αλήθεια είναι η ίδια σε όλους. Μα κάθε λαός έχει το ψέμα του, που το ονομάζει ιδεαλισμό του. Κάθε άνθρωπος το αναπνέει από τη γέννηση του ως το θάνατο του. Έχει γίνει για αυτόν μια ζωική ανάγκη ενώ μονάχα μερικές μεγαλοφυίες κατορθώνουν να λυτρωθούν από αυτό, ύστερα από ηρωικές κρίσεις, όπου βρίσκονται ολομόναχοι, μέσα στο λεύτερο σύμπαν των στοχασμών τους."

"Ο έρωτας βρίσκεται μέσα σ' αυτόν που αγαπάει, όχι μέσα σε κείνον που αγαπιέται... Όσο αξίζει αυτός που αγαπάει, τόσο αξίζει και ο έρωτας του"

Απoσπάσματα από το "Ζαν Κριστόφ " του Ρομαίν Ρολλάν

 

[Βασίλισσα]

Ήταν ένα μέρος ιερό· στα λαγαρά, βαθειά νερά του, κάθε δύση και ανατολή του ήλιου συναντιόταν όλος ο λαός του παρθένου δάσους, πίνοντας και κολυμπτώντας όσο ήθελε. Τριγύρω σαν φρούριο απλωνόταν δάσος με αιωνόβιες βελανιδιές και πανύψηλα πεύκα. Η ατμόσφαιρα μύριζε μέλι και σειόταν ο τόπος από το βουητό των μελισσών, καθώς οι κυψέλες βρίσκονταν μέσα στις κουφάλες γέρικων δέντρων κι από μερικές που κοιτούσαν προς τη δύση έσταζαν χρυσές κλωστές μελιού που έπηζε στον αέρα. Αιωρούνταν από πάνω τους ολόκληρα σμάρια εντόμων που πνίγονταν στους γλυκούς και κολλώδεις χειμάρρους, ενώ ανάμεσά τους, όπως επάνω σε λιθόστρωτο, προχωρούσαν αμέτρητες ορδές λαίμαργων κόκκινων μυρμηγκιών.

Εξέργερση Βλαντισλαβ Στανισλαβ Ρεϊμοντ

 

[Νικητας]

Για την Σαμπρίνα , το να ζει σημαίνει να βλέπει. Η όραση περιορίζεται από ένα διπλό σύνορο: το έντονο φως που τυφλώνει και το απόλυτο σκοτάδι. Ίσως από εκεί προέρχεται και η αποστροφή της για κάθε ακρότητα.Τα άκρα σημαδεύουν το όριο πέρα από το οποίο τελειώνει η ζωή και το πάθος του εξτρεμισμού , τόσο στην τέχνη όσο και στην πολιτική είναι μεταμφιεσμένη επιθυμία θανάτου . Μίλαν Κούντερα

 

[Ειφφελ]

Αποσπάσματα από το ο γάτος που έσωζε βιβλία του Sosuke Natsukawa

«Μην πληγώνεις κανέναν. Μην εκφοβίζεις ποτέ ανθρώπους πιο αδύναμους από σένα. Βοήθα όσους έχουν ανάγκη. Ορισμένοι θα έλεγαν πως οι κανόνες αυτοί είναι αυτονόητοι. Μα στην πραγματικότητα, στον σύγχρονο κόσμο, το αυτονόητο δεν είναι πλέον αυτονόητο. Το χειρότερο είναι ότι κάποιοι άνθρωποι φτάνουν μέχρι να ρωτήσουν γιατί. Δεν καταλαβαίνουν για ποιον λόγο δεν πρέπει να πληγώνουν τους άλλους. Δεν είναι κάτι απλό κι ευεξήγητο. Δεν είναι λογικό. Όμως αν διαβάσουν βιβλία θα καταλάβουν. Είναι πολύ πιο σημαντικό από το να καταφύγεις στη λογική για να εξηγή σεις κάτι. Οι άνθρωποι δε ζούνε μόνοι και το βιβλίο είναι ένας τρόπος για να τους το δείξεις».
Ο Ριντάρο έβαλε τα δυνατά του για να εξηγήσει τις σκέψεις του στην αόρατη ακροάτρια. «Αυτή, νομίζω, είναι η δύναμη των βιβλίων – ότι μας μαθαίνουν να νοιαζόμαστε τους άλλους. Είναι μια δύναμη που δίνει στους ανθρώπους κουράγιο και συγχρόνως τους εμψυχώνει».
Ο Ριντάρο σώπασε για λίγο, δαγκώνοντας τα χείλη του. «Επειδή φαίνεται πως το ξέχασες», συνέχισε με όλη τη δύναμη που μπορούσε να συγκεντρώσει, «θα σ' το πω όσο πιο δυνατά μπορώ. Η ταύτιση με τον άλλον - αυτή είναι η δύναμη των βιβλίων».



«Αν σου φαίνεται δύσκολο, σημαίνει ότι περιέχει κάτι που σου φαίνεται πρωτόγνωρο. Κάθε δύσκολο βιβλίο μάς προσφέρει μια ολοκαίνουργια πρόκληση».
«Μα τι λες;»
Η Σάγιο δεν έδειχνε να πείθεται.
«Αν ένα βιβλίο σού φανεί εύκολο στην ανάγνωση, πάει να πει πως γράφει πράγματα που ξέρεις ήδη», συνέχισε. «Γι' αυτό κι είναι εύκολο. Αν κάτι σου φανεί δύσκολο, είναι απόδειξη πως περιέχει κάτι το πρωτόγνωρο».

 

[Νικόλας Δε Κιντ]

Η Φόνισσα - Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης

"Ἀφοῦ ἡ λύπη εἶναι χαρά, καὶ ὁ θάνατος εἶναι ζωὴ καὶ ἀνάστασις, τότε καὶ ἡ συμφορὰ εὐτυχία εἶναι καὶ ἡ νόσος ὑγίεια. Ἆρα ὅλαι αἱ μάστιγες ἐκεῖναι, αἱ κατὰ τὸ φαινόμενον τόσον ἄσχημοι, ὅσαι θερίζουν τὰ ἄωρα βρέφη, ἡ εὐλογία κ' ἡ ὀστρακιὰ κ' ἡ διφθερῖτις, καὶ ἄλλαι νόσοι, δὲν εἶναι μᾶλλον εὐτυχήματα, δὲν εἶναι θωπεύματα καὶ πλήγματα τῶν πτερῶν τῶν μικρῶν Ἀγγέλων, οἵτινες χαίρουν εἰς τοὺς οὐρανοὺς ὅταν ὑποδέχωνται τάς ψυχὰς τῶν νηπίων; Καὶ ἡμεῖς οἱ ἄνθρωποι, ἐν τῇ τυφλώσει μας, νομίζομεν ταῦτα ὡς δυστυχήματα, ὡς πληγάς, ὡς κακὸν πρᾶγμα. "

Spoiler

αρχίζει να λασκάρει η βίδα της Φραγκογιαννούς.

 

[Ειφφελ]

Η βιβλιοθήκη των κρυφών ονείρων

«Η αλήθεια όμως είναι ότι εγώ δε γνωρίζω κάτι περισσότερο και δε σας πρόσφερα καμία βοήθεια. Καθένας βρίσκει το δικό του νόημα στο δωράκι. Το ίδιο και με τα βιβλία. Ο αναγνώστης συνδέει τις λέξεις με τη δική του ζωή και αντλεί κάτι προσωπικό από αυτές, ασχέτως με τον αρχικό στόχο του συγγραφέα».

 

[Καστάλια]

Ήταν ωραία φάση πάντως που τα δωράκια που τους έδινε αποκτούσαν ένα τελείως απρόβλεπτο νόημα εν καιρώ. Μετά το πρώτο - δεύτερο, είχα περιέργεια να δω πώς θα τα δέσει με τη συνέχεια.

 

[Ειφφελ]

Απόσπασμα από το "Η καμαριέρα"

Η γιαγιά έλεγε πάντοτε ότι η αλήθεια είναι υποκειμενική, φράση που δεν μπορούσα να κατανοήσω ώσπου τελικά η πείρα μού απέδειξε τη σοφία της. Τώρα το καταλαβαίνω. Η αλήθεια μου δεν είναι ίδια με τη δική σας, επειδή δεν βιώνουμε τη ζωή με τον ίδιο τρόπο. Όλοι είμαστε ίδιοι με διαφορετικό τρόπο.

Αυτή η πιο ελαστική έννοια της αλήθειας είναι κάτι που μπορώ να αποδεχτώ - και κάτι περισσότερο απ' αυτό: είναι κάτι που μου προσφέρει τεράστια παρηγοριά αυτές τις μέρες.

Μαθαίνω να είμαι λιγότερο κυριολεκτική και λιγότερο απόλυτη για τα περισσότερα πράγματα. Ο κόσμος είναι καλύτερο μέρος αν τον κοιτάζεις μέσα από ένα πρίσμα χρωμάτων αντί με όρους άσπρου μαύρου. Σε αυτόν τον νέο κόσμο υπάρχει περιθώριο για εκδοχές και παραλλαγές, για αποχρώσεις του γκρι.

 

[Κεχριμπάρι]

Απόσπασμα από το "Η καμαριέρα"

Με έχεις πείσει να το διαβάσω!

 

[Νικόλας Δε Κιντ]

Τίποτα δεν ακούγεται από την κίνηση του ποδηλάτη επάνω σε αυτά τα γλυκά χαλικάκια, συνδυάζοντας πάντως όλα τα επιμέρους στοιχεία, καταλήγω αβίαστα στο συμπέρασμα ότι ο ποδηλάτης ποδηλατεί σε χρόνους προπολεμικούς.
Παρουσιάζεται ξαφνικά μια νεκροφόρα, η οποία ακολουθεί το ίδιο ακριβώς δρομολόγιο. Μέσα στο ανοιχτό φέρετρο αναγνωρίζω τον Βασίλη, νεκρό μεν, αλλά χωρίς την μοιραία εκείνη ακαμψία, κάθε τόσο έχω την εντύπωση πως προσπαθεί να σηκώσει το κεφάλι του και κάτι να μου πει, δηλαδή είναι σαφές με αναγνώρισε.

Η.Χ. Παπαδημητρακόπουλος, Ο ποδηλάτης
από την συλλογή διηγημάτων "Ο γενικός αρχειοθέτης".​

 

[Νικόλας Δε Κιντ]

Η πληγή θρέφει, τα χείλη της σμίγουν αργά σαν αυλαία βυσσινιά κι ύστερα από χρόνους στη θέση της μένει ένα σημάδι, μια ρόδινη ουλή που σκύβει και τη φιλάει.
Ολοι αγαπούν τα τραύματά τους. Τα κρύβουν με ωραία ατσαλάκωτα υφάσματα, ξέρουν όμως σε ποια μεριά του κορμιού τους άνθισαν, μαράθηκαν, έφαγαν δέρμα και κρέας δικό τους.
Γι’ αυτό τ’ αγαπούν και, σε ώρες μοναξιάς που κανείς δεν τους βλέπει, σκύβουν και με λατρεία τα φιλούν τα βαθιά, σκοτεινά τραύματά του.

Ε.Χ. Γονατάς
Η κρύπτη​

 

[Έλλη Μ]

ένας συνδυασμός πρόζας και ποίησης. Κάποιο νόημα δεν βγαίνει τις περισσότερες φορές και προσωπικά αισθανόμουν σαν να βλέπω μπερδεμένα όνειρα!

Spoiler

Επειδή κατάλαβα ποσο πολύ σου αρεσουν αυτα:

ΙΙΙ(κοιμάσαι ξεκουράζεσαι)
Κοιμάσαι ξεκουράζεσαι δεξιά αριστερά σε κοιμίζει ο τόπος το πρωί ένα μονο μάτι ανοίγει σαν πλάνο που οδηγεί σε πλάνο. Μεγάλα ματια πλησιάζουν και ονειρεύεσαι μάτια και μάτια που δεν λένε πως όλα είναι εντάξει μα πως τα πάντα βρίσκονται επιτέλους ξανα στο τραπέζι για πάντα. Και το πρωι ρουτίνα ανάφλεξη θα ήταν είναι ευλογία με εκατό διαφορετικά φώτα φτιαγμένα για να βλέπουμε: θερμά που λαμπυριζουν αδιάφορα σαν τρενα ή κογχες σαν μικρή αβυσσος που δεν γνωριζεις τι δηλωνει και λάμπουν λαμπυρίζουν σαν να εχουν προτρέξει χίλια χρόνια. Όχι λεξεις ξεχνιουνται σαν ηλικίες δεν ξεκουράστηκες η λέξη περιγράφει μιλάει ασταμάτητα περικυκλωνει ό,τι δεν χωράει στα βήματα που έφερες μεχρι εδώ. Δεν σε εφερα εγώ ηρθες κοιμάσαι ξεκουραζεσαι και σ’ έφερα στον ιδιο τόπο επιτέλους σε κοιμίζει. Κι εγώ από πανω διώχνω ζωύφια σκεπάζω πόδια ανεπαισθητα για να ξυπνησεις να κοιμιζεσαι τόσο απαλά στην τεταμένη ασφάλεια τη μεγάλη ασφάλεια της νύχτας σαν περικύκλωση. Δεν ειμαι ανυπόμονος μπορώ να περιμένω με ριζες που παλεύουν και λευκά πανιά σαν προστασία απολύτη από τα πάντα. Περασες εφυγες πέρασες από πάνω μου σαν σκοτάδι σε σκέφτηκα για πάντα σαν υλικά. Εφυγες εμεινες εφυγες από διπλα μου σαν μικρή πληγή ποτέ δεν ησυχαζει. Εμεινες μιλησες εμεινες ακίνητη μάτια που δεν έβλεπαν πικράθηκαν γλυκά για χίλια χρόνια. Μιλησες εμεινες πέρασες μίλησες εφυγες με παυσεις σαν επιτέλους ξεκούραση. Μονάχα δυο ιδια μισά σαν πεταλούδα όχι δυο ποδια σαν ανθρωποι συναντιούνται περνάνε πάνω από τα πάντα σαν ατύχημα. Κι εμεις περνάμε και περνάμε σαν εξαιρέσεις σε τοπία κι όταν τα κάνω όλα υλικά με κατατρέχεις σε ακουμπάω όταν το φως και φώτα είναι κατάλληλο. Γρήγορα μαγευτικά σαν αρπαγή λειας είναι κάποια πλάνα που γνωριζεις ότι θα χαραχτουν σαν τα στοιχεία είναι σαν ηχος στο νερό. Όλα πάνε ψηλα και κατεβαινουν δεν μας πειράζει δεν λησμονήσαμε τη μοιρα των ζώων δεν ξεχάσαμε. Πλησιάζεις κοιμάσαι χαιρετάς κι όλα κυλανε σπειρες, διαλύουν φτιάχνουν μορφές στο κενο κι εσύ γεμιζεις και γεμιζεις μικρή αβυσσος. […]

ΟΣτέφανοςΔενΘαΤοΚανεΠοτέΑυτό

Και για την τάξη: Στεφανος Ρεγκας - Η μοιρα των ζώων, σελ.19-20

 

[ΚρίτωνΓ]

Δύο παρατηρήσεις: 1. Φυσικά και λόγω ονόματος θα γράφει τη μοίρα των ζώων (αν και προσωπικά θα περίμενα να επικεντρωθεί στα του οίκου του - τα ψάρια). 2. Μην παίρνετε ναρκωτικά - δεν φτάνουν για όλους!

 

[Νικόλας Δε Κιντ]

Spoiler

Επειδή κατάλαβα ποσο πολύ σου αρεσουν αυτα:

Δεν σε εφερα εγώ ηρθες κοιμάσαι ξεκουραζεσαι και σ’ έφερα στον ιδιο τόπο επιτέλους σε κοιμίζει. Κι εγώ από πανω διώχνω ζωύφια σκεπάζω πόδια ανεπαισθητα για να ξυπνησεις να κοιμιζεσαι τόσο απαλά στην τεταμένη ασφάλεια τη μεγάλη ασφάλεια της νύχτας σαν περικύκλωση. Δεν ειμαι ανυπόμονος μπορώ να περιμένω με ριζες που παλεύουν και λευκά πανιά σαν προστασία απολύτη από τα πάντα. Περασες εφυγες πέρασες από πάνω μου σαν σκοτάδι σε σκέφτηκα για πάντα σαν υλικά. Εφυγες εμεινες εφυγες από διπλα μου σαν μικρή πληγή ποτέ δεν ησυχαζει. Εμεινες μιλησες εμεινες ακίνητη μάτια που δεν έβλεπαν πικράθηκαν γλυκά για χίλια χρόνια. Μιλησες εμεινες πέρασες μίλησες εφυγες με παυσεις σαν επιτέλους ξεκούραση.

Εξαιρετικό!
Αλήθεια εξαιρετικό!

 

[Έλλη Μ]

«Καταλαβαινεις τι προσπαθώ να πω, έτσι δεν είναι, παιδι μου; Η ζωή ήταν ανέκαθεν το σύνολο των ψεμάτων που λέμε στον εαυτό μας. Ως αγόρια, εφηβοι, γέροι. Ως κορίτσια, κοπέλες, γυναίκες. Ψευδολογούμε και αποδεικνύουμε ότι το ψέμα είναι αλήθεια. Υφαινουμε τα ονειρά μας και πισω απ’ αυτά τοποθετουμε το μυαλο και τις ιδέες και τη σάρκα και το πραγματικά γνήσιο. Τα πάντα, τελικά, εινια μια υποσχεση. Αυτό που φαινεται ψεμα είναι μια ετοιμορροπη αναγκη που λαχταράει να γεννηθει. Εδώ. Έτσι.»

Από το Μεγαλο ταξιδι στον Χρονο, Ray Bradbury​

 

[Έλλη Μ]

Δεν τον ξαναείδα ποτέ. Δεν ξέρω τι απέγινε. Αυτό που ξέρω, είναι οτι, από τότε, από εκείνη τη μία και μοναδική συνάντησή μας, nel mezzo del cammin ανάμεσα στην υστερία και την απόγνωση, τον μεταφυσικό φόβο και την τρωκτική υποψία ότι όλο αυτό μπορεί και να μην ήταν μια ιδιωτική παραίσθηση, αλλά κάτι πολύ πιο βαθύ και οικουμενικό, δεν προσέφυγα ποτέ ξανά σε διαβασμένο βιβλίο, δεν κατέβασα ποτέ ξανά βιβλίο από τη βιβλιοθήκη μου, δεν ξανοκοίταξα αγαπημένο στίχο προκειμένου να επιβεβαιώσω την ακρίβεια της λήθης μου. Αν το έκανα ίσως κατέληγα κι εγώ στη μαγική διαπίστωση πως τα κείμενα θάλλουν όσο εμείς τους εμφυσάμε την πνοή μας, πως εμείς έχουμε γράψει όλα τα κείμενα που αγαπάμε, και πως, όταν ξαναδιαβάζουμε ένα κείμενο, εμείς το ξαναγράφουμε με βάση όλες τις εμπειρίες, όλα τα όνειρα κι όλα τα θαύματα που ζήσαμε στο μεταξύ και που μπορεί να τα νομίσαμε εφήμερα.

Ανεκδιήγητο
Τεχνητές αναπνοές - Αχιλλέας Κυριακίδης :καρδούλ:​

 

[Έλλη Μ]

Εντυπωσιακά ευστοχος ο Τσβάιχ, αφηνοντας στην άκρη τους μοιραίους έρωτες και επιλέγοντας να γράψει μιαν αληθεια πιο κοντά στις περισσότερες αληθειες..

"Το πρωτο αντίμετρο ήταν ένα σύντομο γράμμα προς τον εραστή της, στο οποίο έλεγε πως δεν θα μπορουσε να πάει ούτε την επόμενη αλλά ούτε και τις άλλες μέρες στο καθιερωμένο ραντεβού τους. Διαβάζοντας επιτροχάδην το μπιλίε΄το στο οποίο, για πρώτη φορά, παραποιούσε τον γραφικό της χαρακτήρα, της φάνηκε κάπως ψυχρός ο τόνος του και, πάνω που ετοιμαζόταν να αντικαταστήσει τα στεγνά λόγια με άλλα πιο προσωπικά, η ανάμνηση της χθεσινής συνάντησης έφερε ξαφνικά στην επιφάνεια μια έντονη εχθρότητα την οποία η Ιρένε αγνοούσε πλήρως έως τότε. Η εχθρότητα αυτή, όμως, υπέβοσκεμκαι ήταν υπεύθυνη για την ψυχρότητα του σημειώματός της. Η υπερηφάνια της είχε πληγωθει από την ντροπιαστική ανακάλυψη πως είχε αντικαταστήσει, στις προτιμήσεις του εραστή της, μια προκάτοχο τός ποταπή κι ανάξια λογου. Καθώς έλεγξε τις λέξεις της, την κηριευσε ακόμη πιο έντονο μισος και, τώτα πια, ένιωθε εκδικητική χαρά γι’ αυτόν τον ψυχρό τρόπο με τον οποίο άφηνε τις επισκέψεις της να επαφίενται στην καλή της διάθεση.

Ειχε γνωρισει αυτόν τον νεαρο, έναν πιανιστα, η φήμη του οποίου, περιοριζονταν μέχρι στιγμής σε έναν ομολογουμένως μικρό κύκλο ανθρώπων, σε κάποια βραδινή έξοδό της και, σύντομα, χωρίς να το αντιληφθει, έγινε ερωμένη του. Η ψυχή της δεν ειχε επιθυμήσει απολύτως τίποτε από τη δική του. Τιποτα το σαρκικο και, πολύ περισσότερο, τίποτα το πνευματικο, δεν την ένωνε με το κορμί του. Του είχε δοθει, όχι επειδή τον χρειαζόταν πραγματικά ή, έστω, τον ποθούσε διακαώς, αλλα εξαιτίας μιας κάποιας αδράνειας των αντιστάσεών της απέναντι στη θέλησή του και ενός είδους ασίγαστης περιεργειας. Τίποτε μέσα της, ούτε η χορτασμένη από γαμήλια ευτυχία ψυχή της ούτε κι η συνήθης αίσθηση των γυναικών πως ατροφούν τα πνευματικά τους ενδιαφέροντα , δεν της δημιουργούσε την ανάγκη να βρει εραστή. Ήταν απόλυτα ευτυχισμένη και ικανοποιημένη στο πλευρό ενός ευκατάστατου, πνευματικά ανώτερου συζύγου, δυο παιδιών, ειχε επαναπαυθεί πλήρως στην άνετη, μεγαλοαστική και απάνεμη ζωή της. Όμως, υπάρχει μια νωθρότητα στην ατμόσφαιρα, η οποία γίνεται αισθητή ακριβώς όπως η κουφόβραση ή μια καταιγίδα, μια χλιαρή ευτυχία, που είναι πιο σκανδαλιστική απ’ ό,τι η δυστυχία και για πολλές γυναίκες αυτή η πληρότητα που αισθάνονται, αποβαίνει τόσο ολέθρια όσο και το συνεχές αίσθημα του ανικανοποιητου που βιώνει κανείς μέσα σε μια απελπιστική κατάσταση. Ο κορεσμός δεν ερεθίζει λιγότερο απ’ ό,τι η πείνα και, στην περίπτωση της Ιρένε, η απουσία κινδύνου κι η ασφάλεια ήταν εκεινα που ξυπνησαν την περιέργειά της για περιπέτεια. Δεν υπήρχε αντισταση πουθενά στη ζωή της. Παντου γύρω της εβρισκε αυτή τη μαλθακότητα, παντού ειχε απλωθει η προνοητικότητα, η τρυφερότητα, η χλιαρή αγάπη και η οικογενειακή υπόληψη και, δίχως να υποψιάζεται πως αυτή η μετριοπάθεια της ύπαρξής της δε βασίζεται ποτέ σε εξωτερικους παράγοντες, αλλά είναι πάντοτε απλώς το αντιστάθμισμα της απουσίας βαθιά αληθινών σχέσεων, αισθανόταν πως, με κάποιο τρόπο, αυτή η άνεση την εξαπατούσε και της στερούσε την πραγματική ζωή."

Από τον Φόβο.​