Αγαπημένα αποσπάσματα από βιβλία

Απόσπασμα από Storm of Swords

Rains of Castamere

And who are you, the proud lord said,

That I must bow so low,

Only a cat of a different coat, that's all the truth I know

In a coat of gold or a coat of red, the lion still has clows,

And mine are long and sharp my lord as long and sharp as yours.

Για αυτό το απόσπασμα αγόρασα τα τρία βιβλία από το τραγούδι της φωτιάς και του πάγου, το οποίο μελοποιήθηκε με αφορμή την τηλεοπτική σειρά.
 
Last edited:
Απο το βιβλιο bury my heart at wounded knee του Dee brown.Ο αρχηγος μιας φυλης μιλαει σε αντιπροσωπεια των λευκων που δηθεν προσπαθει να επιτευχθει η ειρηνη μεταξυ τους
"Fathers,fathers hear me well.Call back your young men from the mountains of the bighorn sheep.They have run over our country,they have destroyed the growing wood and the green grass,they have set fire to our lands.Fathers,your men have devastated our country and killed our animals,the elk,the deer,the antelope and buffalo.They do not kill to eat them, they leave them to ROT where they fall!Fathers if I went into your country to kill your animals what would you say?Should I not be wrong and would you not make war on me?

Διαβαζοντας ,ανακαλυπτεις την πηγη της καταστροφης του περιβαλλοντος με οτι αυτο συνεπαγεται. Η απληστια. Καπου εκει συνειδητοποιεις που εχει βασιστει ολος ο δυτικος τροπος ζωης και οτι αν δεν αλλαξει αυτο απο τα θεμελια του ουτε ο πλανητης εχει ελπιδα,ουτε εμεις. Τα υπολοιπα ειναι προσωρινα "μπαλωματα".
 
@Οινοχόος Και ο Ανατολικός τρόπος ζωής θα συμπληρωνα, επίσης ο πλανήτης μια χαρά ελπίδα έχει θα συνεχίσει να υπάρχει όπως εδω και δισεκατομμύρια χρόνια, απλά εμείς δεν θα μπορούμε να επιβιώσουμε πάνω του...
 
Οσον αφορα τον πλανητη μαλλον εχεις δικιο. Για τα υπολοιπα δεν συμφωνω. Αν ασθενεις για παραδειγμα, ο ανατολικος τροπος σκεψης στοχευει και θεραπευει την αιτια της ασθενειας σου. Ο δυτικος θεραπευει μονο το συμπτωμα και η ασθενεια καλπαζει..ειτε μιλαμε για εσενα,ειτε για την πανιδα,τη χλωριδα ,τον αερα ,την οικονομια κλπ.
Τα παντα θυσιαζονται στο ονομα της εξελιξης,να παμε μπροστα και μετα θα κοιταξουμε και λιγο πισω στα αποκαιδια μηπως μπαλωσουμε τιποτα. Πχ ανακυκλωση.
Με λιγα λογια αδιαφορουμε για τις παραπλευρες απωλειες.
Αποψη μου παντα,με σεβασμο στη δικη σου και σε ευχαριστω για το σχολιο σου.
 
Last edited by a moderator:
Αν ασθενεις για παραδειγμα, ο ανατολικος τροπος σκεψης στοχευει και θεραπευει την αιτια της ασθενειας σου. Ο δυτικος θεραπευει μονο το συμπτωμα και η ασθενεια καλπαζει
Πως ακριβώς βγαίνει αυτό το συμπέρασμα;
Αν καταλαβαίνω καλά μιλάς για την Ιατρική;
 
@Οινοχόος δεν αντιλέγω για το δυτικό κόσμο,απλά προσθέτω ότι τις τελευταίες δεκαετίες τουλάχιστον και οι Ανατολικές χώρες έχουν θυσιάσει τα πάντα στο όνομα της εξέλιξης όπως ανέφερες,οπότε δεν υπάρχει ο διαχωρισμός αυτός στις μέρες μας όπως γινόταν παλαιότερα...
 
Πως ακριβώς βγαίνει αυτό το συμπέρασμα;
Αν καταλαβαίνω καλά μιλάς για την Ιατρική;
Βγαινει πολυ ευκολα,με μια απλη παρατηρηση της καθημερινοτητας μας. Εγω που την εχω κανει διαπιστωνω οτι μπροστα στην ευκολια μας και στο να αφομοιωσουμε γρηγορα το "καινουριο" δεν μας απασχολουν οι επιπτωσεις. Πχ οταν εχουμε πονοκεφαλο τι κανουμε? Οι περισσοτεροι παιρνουμε ταχεως ενα ντεπον για να συνεχισουμε τον "αγωνα".Μετα απο λιγο καιρο κατι πιο ισχυρο γιατι το ντεπον δεν μας πιανει..
Ο ανατολικος τροπος σκεψης ομως θα ρωταγε: Γιατι εχω πονοκεφαλο? Τι το προκαλεσε? Το εντοπιζω και απο αυριο το αλλαζω.
Παρατηρηστε αυτη τη νοοτροπια σε καθε δραστηριοτητα μας, ατομικη,συλλογικη και παγκοσμια.


@Οινοχόος δεν αντιλέγω για το δυτικό κόσμο,απλά προσθέτω ότι τις τελευταίες δεκαετίες τουλάχιστον και οι Ανατολικές χώρες έχουν θυσιάσει τα πάντα στο όνομα της εξέλιξης όπως ανέφερες,οπότε δεν υπάρχει ο διαχωρισμός αυτός στις μέρες μας όπως γινόταν παλαιότερα...
Βεβαια, συμφωνω απολυτα καθως και αυτες εχουν δυτικοποιηθει. Δεν ηταν γεωγραφικος ο ορος...
 
Last edited by a moderator:
@Οινοχόος
Φαντάζομαι κάνεις πλάκα τώρα, διότι αν δεν κάνεις τότε μάλλον κάτι έχεις μπερδέψει.

Καταρχήν η Ιατρική δε χωρίζεται σε δυτική και ανατολική ή ό,τι άλλο είναι μια και ενιαία.
Ρίξε μόνο μια ματιά να δεις πόσες ασθένειες έχει ξεπατώσει η "δυτική" ιατρική. Δηλαδή είναι αστείο και να το συζητάμε.

Τώρα, για τον πονοκέφαλο που είπες δεν έχω να πω πολλά.
Είναι ένα σύμπτωμα και οι αιτίες μπορεί να είναι άπειρες. Από μια απλή κούραση μέχρι κάτι πολύ σοβαρό. Αν ένα σύμπτωμα επιμείνει τότε ο γιατρός ορίζει παραπάνω εξετάσεις. Δεν βλέπω πως μπορεί αυτό να ακυρώσει επιστήμη χιλιάδων χρόνων.
 
Μην αρπαζεσαι απο το παραδειγμα.
Δεν ειμαι γιατρος, δεν μιλαω για την Ιατρικη την οποια σεβομαι και δεν κρινω κανεναν . Μιλαω για τον τροπο σκεψης του ανθρωπου του δυτικου πολιτισμου και συμπεριλαμβανω και τον εαυτο μου.
Το αποσπασμα απο το βιβλιο που παρεθεσα εκθετει αυτο τη νοοτροπια με ξεκαθαρο τροπο. Εχει ξεκινησει 500 χρονια πριν. Για καποιον που γνωριζει τα στοιχειωδη αγγλικα ειναι ευκολο να καταλαβει το μηνυμα του αρχηγου των Σιου προς τους βαρβαρους εισβολεις στη γη των προγονων του.
 
Last edited by a moderator:
Πως ακριβώς βγαίνει αυτό το συμπέρασμα;
Αν καταλαβαίνω καλά μιλάς για την Ιατρική;
It was at this moment that he knew he f*cked up...

( συγγνωμη αλλα μολις διαβασα τις παραπανω ερωτησεις σας αυτο σκεφτηκα δεν μπορουσα να κρατηθω)
 
Καλά, η απληστία δεν είναι στοιχείο αποκλειστικό του δυτικού κόσμου. Και νομίζω πως είναι πολύ βολικό, όταν βλέπουμε την απληστία των Ανατολικών να λέμε απλά πως δυτικοποιήθηκαν. Και πιθανότατα και οι Ινδιάνοι αν είχαν κερδίσει τον πόλεμο με τους αποίκους να επεδείκνυαν την ίδια απληστία. Και ναι, η εξέλιξη, η πρόοδος έχει ένα τίμημα. Και θα το πληρώσουμε. Αλλά από την άλλη έχει και οφέλη και θα τα καρπωθούμε. Στο τέλος ό,τι δείξει η ζυγαριά.
 
Α ρε έρωτα τι μας κάνεις (βάζω και τίτλο στο απόσπασμα)

Πέρασα μιαν ανήσυχη νύχτα. Δεν μπόρεσα να σχεδιάσω ούτε να ζωγραφίσω, αν και προσπάθησα πολλές φορές ν' αρχίσω κάτι. Βγήκα να περπατήσω και βρέθηκα ξαφνικά στην οδό Κοριέντες. Μου συνέβαινε κάτι πολύ παράξενο: κοίταζα με συμπάθεια όλο τον κόσμο. Νομίζω πως έχω πει ότι σκοπεύω να πω αυτή την ιστορία μ' έναν εντελώς αμερόληπτο τρόπο και θα δώσω τώρα την πρώτη απόδειξη, ομολογώντας ένα από τα χειρότερα ελαττώματά μου: πάντα κοίταζα με αντιπάθεια μέχρι και αηδία τον κόσμο, ιδιαίτερα σε συνωστισμό· δεν μπορούσα ποτέ να υποφέρω τις παραλίες το καλοκαίρι. Μερικοί άντρες, μερικές γυναίκες, μεμονωμένα, μου ήταν συμπαθείς, για άλλους ένιωθα θαυμασμό (δεν είμαι ζηλόφθονος), για άλλους πραγματική συμπάθεια για τα παιδιά είχα πάντα μια τρυφερότητα και συμπόνια (ιδιαίτερα όταν, μετά από νοητική προσπάθεια, πάλευα να ξεχάσω πως τελικά θα γίνονταν άνθρωποι όπως οι άλλοι)· αλλά, γενικά, η ανθρωπότητα μου φαινόταν πάντα απεχθής. Δεν έχω κανένα πρόσκομμα να δηλώσω πως μερικές φορές, όταν είχα παρατηρήσει κάποιο χαρακτηριστικό, αυτό μ' εμπόδιζε να φάω ολόκληρη μέρα ή να ζωγραφίσω για μια βδομάδα είναι απίστευτο μέχρι ποιου σημείου η απληστία, ο φθόνος, η αλαζονεία, η χυδαιότητα, η πλεονεξία και, γενικά, εκείνο το σύνολο των ιδιοτήτων που συγκροτούν την ανθρώπινη υπόσταση μπορούν να φανερωθούν σ' ένα πρόσωπο, στον τρόπο που περπατάει κανείς, σ' ένα βλέμμα. Μου φαίνεται φυσικό μετά από μια τέτοια συνάντηση να μην έχει κανείς όρεξη να φάει, να ζωγραφίσει, ούτε και να ζήσει ακόμα. Ωστόσο θέλω να ξεκαθαρίσω πως δεν περηφανεύομαι γι' αυτό το χαρακτηριστικό: ξέρω πως είναι μια ένδειξη αλαζονείας και ξέρω, ακόμα, πως στην ψυχή μου έχω φιλοξενήσει πολλές φορές την απληστία, την αλαζονεία, την πλεονεξία και τη χυδαιότητα. Έχω πει όμως πως πρόκειται να διηγηθώ αυτή την ιστορία εντελώς αμερόληπτα κι αυτό θα κάνω. Εκείνο το βράδυ, λοιπόν, η απέχθειά μου για την ανθρωπότητα μάλλον είχε ακυρωθεί ή, τουλάχιστον, ήταν προσώρας απούσα. Μπήκα στο καφέ Μαρσότο. Υποθέτω πως γνωρίζετε ότι ο κόσμος πάει εκεί για ν' ακούσει τανγκό, αλλά να τ' ακούσει όπως ακούει ο πιστός τα κατά Ματθαίον Πάθη.

Από το βιβλίο το τούνελ του Ernesto Sabato
 
Ω Βελλίνι, μάγισσα της ζωής μου, όταν είμαι μαζί σου πιστεύω πως υπάρχουν φίλτρα που κοιμίζουν τα βάσανα της καρδιάς!
Αχ! Αν υπήρχαν τέτοια γητεύτρα μου, θα σου ζητούσα να με κεράσεις ένα από αυτα΄!

-------

Το βλέμμα της ήταν καρφωμένο στο δικό του, σαν δύο ρέματα που χύνονται το ένα μέσα στο άλλο. Μαγνητισμένος από τα δάχτυλά της, που στον περίπατο του τους άγγιζαν τις ρίζες των μαλλιών του, ο Μαρινύ ένιωσε σύντομα τα ταραγμένα νεύρα του να χαλαρώνουν και όλο του το είναι να χάνεται σε έναν απερίγραπτο λήθαργο.

-------

Ποτέ πριν δεν είχα καταλάβει τόσο καθαρά ότι η γοητεία της πήγαζε από την ίδια και μόνο, ότι μεταμόρφωνε τη ζωή τριγύρω της


Αποσπάσματα από το βιβλίο "Μια παλιά ερωμένη" του Ζυλ Μπαρμπέ Ντ' Ωρεβιγυ.
 
Ξέχασα τα στείρα επιχειρήματά μου, τα στυγνά συμπεράσματα μου. Αφοσιώθηκα στο να φαντάζομαι το πρόσωπό της, το βλέμμα της -εκείνο το βλέμμα που μου θύμιζε κάτι που δεν μπορούσα να προσδιορίσω-, τον βαθύ και μελαγχολικό τρόπο της σκέψης της. Ένιωσα πως ο ανώνυμος έρωτας που είχα θρέψει τα χρόνια της μοναξιάς είχε επικεντρωθεί στη Μαρία. Πώς μπορούσα να σκέφτομαι τόσο παράλογα πράγματα;

Ξανά από το τούνελ του Ernesto Sabato
 
Top